Barrage

Το Barrage αρχικά με κέρδισε με τον σωστό τρόπο: σαν βαρύ worker placement όπου ο χάρτης δεν είναι διακόσμηση, αλλά πεδίο εκτέλεσης. Μπορείς να κρατήσεις κάποιον χωρίς τη σταγόνα που χρειάζεται και να τον βλέπεις να στεγνώνει μεθοδικά. Η αναβαθμισμένη παραγωγή του ζητά χρήματα και μισή ώρα sorting πριν ζητήσει σκέψη.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι βάζει εργάτες σε θέσεις για να αξιοποιήσεις το νερό και να στήσεις την παραγωγή σου πάνω στον κοινό χάρτη. Η ροή του νερού δεν είναι προσωπική υπόθεση: ό,τι κάνεις μεταβάλλει τις δυνατότητες των άλλων, και η σωστή κίνηση συχνά είναι εκείνη που τους αφήνει να κοιτάζουν τον χάρτη χωρίς χρήσιμη διέξοδο.

Η ασυμμετρία προσθέτει διαφορετικές κατευθύνσεις και, θεωρητικά, βάθος. Στην πράξη μπορεί να γεννήσει πολύ ισχυρά combos, ενώ οι θέσεις του worker placement δεν κλιμακώνονται με τον αριθμό των παικτών. Έτσι, η πίεση δεν μοιάζει πάντα με σκληρή αλλά δίκαιη σύγκρουση· μερικές φορές μοιάζει με το παιχνίδι να αποφάσισε νωρίς ποιος θα παρακολουθεί τους υπόλοιπους να παίζουν. Το expansion τουλάχιστον δίνει πράγματα να κάνεις όταν έχεις βγει εκτός ρυθμού.

Η πρώτη εντύπωση ήταν πολύ θετική, γιατί η κακία του χάρτη έμοιαζε με αρετή σχεδιασμού. Στη δεύτερη επαφή, το ίδιο παιχνίδι έδειξε την άλλη του όψη: αρκετό fiddliness, αμφίβολη ισορροπία και μια δομή που δεν με κάνει να απολαμβάνω την ήττα, ούτε καν όταν η ήττα είναι δική μου επιλογή.

Updated session

Με το expansion η παρτίδα ήταν πιο ανεκτική για όποιον μένει νωρίς πίσω, αλλά δεν διόρθωσε το βασικό μου πρόβλημα. Η αρχική μου εκτίμηση έπεσε αισθητά: το Barrage παραμένει εντυπωσιακά επιθετικό, όμως τα broken combos και οι μη κλιμακούμενες θέσεις το κάνουν μια επιεικώς αποδεκτή επένδυση, όχι το βαρύ euro που θέλω να επιστρέφω πρόθυμα.