Beyond the Horizon

Περίμενα το Beyond the Horizon ακριβώς επειδή αγαπώ το Beyond the Sun. Κι εδώ βρίσκεται η δυσάρεστη έκπληξη: αντί για μια νέα ιδέα πάνω σε έναν εξαιρετικό πυρήνα, μοιάζει με στεγνή αναπαραγωγή του, με το construction θέμα να έχει κολληθεί από πάνω χωρίς να πείθει. Η παραγωγή έχει τα δικά της προβλήματα, ενώ το εγχειρίδιο και η εικονογράφηση είναι αρκετά ασαφή ώστε να ανοίγουν την πόρτα σε σοβαρά λάθη. Πολύ καθησυχαστικό για παιχνίδι που ζητά να το διαβάσεις προσεκτικά.

Ο βασικός μηχανισμός κρατά εμφανώς το αποτύπωμα του Beyond the Sun: οι τεχνολογίες είναι ο άξονας, οι ηγέτες προσθέτουν επιρροή, και η πρόοδος στο ταμπλό υποτίθεται ότι χτίζει μια αλυσίδα επιλογών. Μόνο που οι τεχνολογίες εδώ είναι πιο σπασμένες, άρα η αίσθηση της προσεκτικής ανάπτυξης χάνει το κέντρο της. Δεν προκύπτει η κομψή πίεση του προκατόχου· προκύπτει ένα σύστημα που έχει κρατήσει τα εξαρτήματά του, όχι την πειθαρχία του.

Ο σφιχτός διαστημικός χάρτης έχει αντικατασταθεί από ανοιχτή εξερεύνηση γης και κατασκευές, με τους παίκτες να απλώνονται αντί να στριμώχνονται δημιουργικά. Η αλληλεπίδραση καταλήγει σε κούρσα για τεχνολογίες και ευκαιρίες που μπορούν να εμφανιστούν υπερβολικά γενναιόδωρες. Όταν ένας παίκτης πήρε με τυχαίο play δύο τεχνολογίες επιπέδου III χωρίς τα προαπαιτούμενα, ως bonus actions, η παρτίδα σταμάτησε να μοιάζει με στρατηγική και άρχισε να μοιάζει με ατύχημα.

Δεν παίζει άσχημα, και όποιος δεν έχει γνωρίσει το Beyond the Sun ίσως δει εδώ μια εντυπωσιακή πρώτη ύλη. Εγώ όμως δεν μπορώ να αγνοήσω πόσο πιο χαλαρό, άδικο και αδέξιο είναι δίπλα στο παιχνίδι που αντιγράφει. Δεν το προτείνω: υπάρχουν άνθρωποι που θα το χαρούν, αλλά το Beyond the Horizon κοιτάζει προς έναν ορίζοντα που το Beyond the Sun είχε ήδη ξεπεράσει.