Beyond the Horizon

Περίμενα το Beyond the Horizon με ανυπομονησία, ακριβώς επειδή το Beyond the Sun είναι τόσο αγαπημένο παιχνίδι. Κι όμως, εδώ δυσκολεύομαι να βρω τη διάνοια που χαρακτήριζε εκείνη την προηγούμενη δημιουργία. Αντί για μια ουσιαστική εξέλιξη, πήρα μια στεγνή αντιγραφή των βασικών της ιδεών, με μερικές προσθήκες που μοιάζουν να μπήκαν απλώς για να δικαιολογηθεί ο νέος τίτλος.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι πατά στους βασικούς μηχανισμούς του Beyond the Sun: οι επιλογές και η πρόοδός σου οργανώνονται γύρω από τεχνολογίες. Μόνο που εδώ οι τεχνολογίες φαίνονται πιο σπασμένες, ενώ οι αρχηγοί προσθέτουν ακόμη περισσότερη αστάθεια. Εκεί που περίμενα το προσεκτικό, σφιχτό χτίσιμο αποφάσεων του προηγούμενου παιχνιδιού, βρήκα ένα σύστημα που αφήνει πολύ πιο εύκολα τις ισορροπίες να διαλυθούν.

Η μεγαλύτερη αλλαγή είναι ότι ο περιορισμένος διαστημικός χάρτης δίνει τη θέση του σε ανοιχτή εξερεύνηση γης, μαζί με ένα θέμα κατασκευών. Στα χαρτιά ακούγεται σαν διαφοροποίηση· στην πράξη, το construction theme δεν με έπεισε. Και όταν ένας παίκτης, με ένα τυχαίο play, κατάφερε να πάρει δύο τεχνολογίες επιπέδου III ως bonus actions χωρίς τα απαραίτητα prerequisites, η αίσθηση δεν ήταν «ωραία ευκαιρία». Ήταν περισσότερο η στιγμή που κοιτάς το ταμπλό και αναρωτιέσαι ποιος αποφάσισε ότι αυτό χρειαζόταν να επιβιώσει από το playtesting.

Σαν να μην έφταναν αυτά, το παιχνίδι σερβίρει κακό manual, προβλήματα παραγωγής και εικονογράφηση που μπορεί να οδηγήσει σε σημαντικά λάθη. Δεν παίζει άσχημα, και αν δεν είχα παίξει το Beyond the Sun ίσως να έλεγα κι εγώ «ω ρε μάγκα, παιχνιδάρα». Αλλά έχοντάς το ως σημείο αναφοράς, δεν μπορώ να το προτείνω. Είμαι βέβαιος ότι θα βρεθεί κόσμος που θα το αγαπήσει· εγώ, πάντως, προτιμώ να επιστρέψω στο παιχνίδι που έκανε αυτά τα πράγματα σωστά.