Bitoku

Το Bitoku απλώνεται στο τραπέζι σαν να φοβάται ότι θα μείνει χώρος για νερό. Χρώματα, token, κάρτες, meeples και ένα βιβλίο κανόνων που μοιάζει να διεκδικεί δικό του ταχυδρομικό κώδικα. Είναι εντυπωσιακό. Και λίγο σαν να αγόρασες το «γου-του-φου» σε κουτί.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι συνδυάζει mini deck-building, χειρισμό ζαριών και placement. Τα ζάρια και οι κάρτες ανοίγουν επιλογές, χτίζεις σταδιακά την αποτελεσματικότητά σου και προσπαθείς να αξιοποιήσεις τις δράσεις με τη σωστή σειρά. Το σύστημα έχει έξυπνες ιδέες και, όταν αρχίσει να ξεδιπλώνεται, δίνει εκείνη την ικανοποίηση ενός μηχανισμού που επιτέλους έπαψε να τρίζει.

Γύρω από αυτόν τον πυρήνα έχουν στριμωχτεί card drafting, engine building και αρκετά ακόμη υποσυστήματα. Η αλληλεπίδραση έρχεται κυρίως από την κατάληψη των διαθέσιμων θέσεων και τον συγχρονισμό των επιλογών σου απέναντι στις επιλογές των άλλων. Με λίγα μπρος-πίσω στο εξαιρετικό player aid, η ροή γίνεται καθαρή και θυμίζει ελαφρά Lisboa· απλώς το παιχνίδι μοιάζει να καταρρέει από την αγωνία του να εξηγήσει τα πάντα χωρίς να διώξει τους παίκτες ουρλιάζοντας.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουν όλες οι ενέργειες το ίδιο βάρος. Κάποιες φαίνονται εμφανώς καλύτερες, ενώ το scoring δεν δείχνει τόσο δουλεμένο όσο περιμένεις από μια τόσο επιμελημένη κατασκευή. Και η απουσία οποιουδήποτε handicap για δεύτερο, τρίτο και τέταρτο παίκτη είναι δύσκολο να συγχωρεθεί, όταν ο πρώτος παίκτης έχει καθαρό πλεονέκτημα στον πρώτο γύρο. Όμορφο, ναι. Και ένας λαβύρινθος από μηχανισμούς μπορεί να είναι όμορφος.

Πέρασα καλά, αλλά όχι όσο θα περίμενα από ένα τόσο πολυσυζητημένο σχέδιο. Άλλοι παίκτες που το έχουν δοκιμάσει περισσότερες φορές το εκτιμούν πολύ περισσότερο, οπότε δεν θα παριστάνω ότι μία παρτίδα κλείνει την υπόθεση. Προς το παρόν, όμως, η ετυμηγορία του τραπεζιού μοιάζει δίκαιη: το Bitoku είναι αμιγώς μέτριο.