Bitoku

Το Bitoku έφτασε με όλο το βάρος του «δύσκολου και δυσεύρετου euro της σεζόν»: πανδαισία χρωμάτων, tokens, κάρτες, meeples και ένα βιβλίο κανόνων που μοιάζει να έχει αποφασίσει να με δοκιμάσει προσωπικά. Είναι από εκείνα τα παιχνίδια που ανεβάζουν επικίνδυνα τον δείκτη «γου-του-φου αγόρασα» της παρέας μου. Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι απλώς ένας παρανοϊκός τραχανάς χωρίς αιτία· φαίνεται ξεκάθαρα ότι έχει δουλευτεί πολύ ώστε το χάος του να μπορεί, τελικά, να διδαχθεί και να παιχτεί.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι συνδυάζει dice placement, card drafting, engine building, ένα μικρό deck-building κομμάτι και manipulation των ζαριών. Στην αρχή όλα αυτά μοιάζουν σαν να μπήκαν στο κουτί επειδή κανείς δεν ήθελε να αφήσει αγαπημένο μηχανισμό απ’ έξω. Όμως οι επιμέρους κανόνες έχουν λογική, και με λίγη κίνηση μπρος-πίσω στο εξαιρετικό player aid αρχίζουν να κουμπώνουν. Από τη στιγμή που η παρέα καταλάβει τι εξυπηρετεί το κάθε πράγμα, η ροή στρώνει εντυπωσιακά.

Οι παίκτες τοποθετούν και αξιοποιούν τα ζάρια τους, χτίζουν σταδιακά τις δυνατότητές τους μέσα από κάρτες και προσπαθούν να μετατρέψουν αυτό το προσωπικό τους σύστημα σε καλύτερες ενέργειες και πόντους. Η αίσθηση μου θύμισε λίγο Lisboa, με την έννοια ότι η πολυπλοκότητα αποκτά ρυθμό αφού ξεπεραστεί η αρχική εξήγηση. Εκεί όμως αρχίζω να έχω ενστάσεις: ο πυρήνας του mini deck building, της διαχείρισης και τοποθέτησης ζαριών είναι πολύ ωραίος και έχει έξυπνες ιδέες, αλλά ορισμένες ενέργειες φαίνονται εμφανώς καλύτερες από άλλες. Και το ότι ο πρώτος παίκτης έχει καθαρό προβάδισμα στον πρώτο γύρο χωρίς κάποιο handicap για τους υπόλοιπους είναι, ειλικρινά, εγκληματικό.

Πέρασα καλά με το Bitoku, απλώς όχι τόσο καλά όσο περίμενα μετά από όλον αυτόν τον θόρυβο. Το scoring δεν μου φάνηκε όσο προσεγμένο θα έπρεπε, και συνολικά το παιχνίδι μοιάζει να λυγίζει λίγο από την υπερπροσπάθειά του να χωρέσει τόσα πολλά. Για την ώρα τείνω να συμφωνήσω με την ετυμηγορία του τραπεζιού: αμιγώς μέτριο. Βέβαια, άλλοι BLTGers που το έπαιξαν δύο-τρεις φορές μιλούν μόνο με καλά λόγια, οπότε κρατάω μια επιφύλαξη πριν το κλείσω οριστικά στον φάκελο.