Black Angel

Το πρώτο μας ξεκίνημα ήταν δειλό, κυρίως επειδή το manual με είχε νικήσει προσωπικά. Ευτυχώς, με την επιμονή —και την υπομονή— του ινφλουένσερ, καταφέραμε να το βγάλουμε στο τραπέζι. Η πρώτη εντύπωση ήταν θετική, με μια πολύ συγκεκριμένη επιφύλαξη: μάλλον θέλει τρεις παίκτες για να δείξει τον καλύτερό του εαυτό.

Στον πυρήνα του, το Black Angel είναι ένας εγκεφαλικός engine builder. Προσπαθείς να στήσεις μια στρατηγική που να αποδίδει, ενώ το παιχνίδι σε αναγκάζει να σκέφτεσαι όχι μόνο το άμεσο κέρδος αλλά και το πού θα βρίσκεσαι προς το τέλος. Δεν είναι από εκείνα που σε αφήνουν να χαζολογάς: το scoring είναι σκληρό και οι πόντοι πρέπει να κερδηθούν τίμια.

Η ροή της παρτίδας επηρεάζεται έντονα από τα reset και, άρα, από τον αριθμό των παικτών. Με λιγότερους παίκτες υπάρχουν λιγότερα reset, οπότε μπορώ να δουλέψω μια στρατηγική σε μεγαλύτερο βάθος και να μαζέψω ουσιαστικές μπάζες πόντων. Η αλληλεπίδραση δεν μου έμεινε ως φασαριόζικο take-that, αλλά ως η κοινή πίεση του ρυθμού: το πόσο χώρο και χρόνο αφήνει η παρτίδα στο engine σου πριν σε υποχρεώσει να προσαρμοστείς.

Τελικό συμπέρασμα: είναι ωραίο παιχνίδι, αλλά όχι απαραίτητα εύκολο να το προσεγγίσεις από το βιβλίο κανόνων και, για μένα, όχι εξίσου καλό σε κάθε σύνθεση. Στους τρεις βγάζει νόημα ως απαιτητικό, τίμιο παιχνίδι στρατηγικής με ρίσκο στο φινάλε. Στους τέσσερις, αντίθετα, οι προηγούμενες επαφές μου δεν ήταν ό,τι καλύτερο.

Updated session

Η μεταγενέστερη παρτίδα στους τρεις άλλαξε ξεκάθαρα την άποψή μου προς το καλύτερο· δεν ήταν απλώς ότι το θυμήθηκα πιο ευχάριστα. Εκεί που με τέσσερις δεν με είχε πείσει, με τρεις φάνηκε πολύ πιο καθαρά η αξία των μακροπρόθεσμων επιλογών και του σκληρού σκοραρίσματος. Εγώ βέβαια έπαιζα σαν ακέφαλο κοτόπουλο στο πρώτο μισό, οπότε θα ήθελα άμεσα άλλη μία παρτίδα για να πιέσω τη στρατηγική μου λίγο περισσότερο.