Books of Time

Το Books of Time είναι ένα ιδιαίτερο κομμάτι από τη σημερινή στοίβα των euro-vp salad, με μια φρεσκάδα που αρχικά το ξεχωρίζει. Δίπλα στη Barcelona, όμως, μοιάζει αισθητά ρηχότερο. Η ιδέα με τις σελίδες των βιβλίων είναι όντως έξυπνη· κρίμα που το παιχνίδι δεν φαίνεται να ξέρει τι άλλο να κάνει μαζί της.

Χτίζεις tableau μέσα από βιβλία και τις σελίδες τους, οργανώνοντας επιλογές που θα αποδώσουν αργότερα. Αυτό δίνει την εντύπωση ότι στήνεις έναν μηχανισμό, ότι κάθε νέα σελίδα θα κουμπώσει σε κάτι μεγαλύτερο. Στην πράξη, η βασική του λειτουργία μοιάζει περισσότερο με delayed action selection: διαλέγεις τώρα για να εκτελέσεις αργότερα, και αυτό είναι σχεδόν όλο το κόλπο.

Οι κάρτες δεν έχουν ουσιαστικό build-up ή eras που να τις δένουν σε μια εξέλιξη, κι έτσι καταλήγουν να παίζουν όλες μαζί σαν αχταρμάς. Η αλληλεπίδραση περνά κυρίως από τις διαθέσιμες επιλογές και από το αν κάποιος θα εκμεταλλευτεί το close book effect· στο δικό μας τραπέζι, κανείς δεν βρήκε ιδιαίτερο λόγο να το κάνει abuse. Ίσως όλοι να το παίξαμε στραβά. Δεν θα ήταν η πρώτη φορά που ένα παιχνίδι χρειάζεται τους παίκτες να του ανακαλύψουν τον σκοπό.

Με λίγα tweaks, το Books of Time θα μπορούσε να έχει πραγματική εξέλιξη αντί για την ψευδαίσθησή της. Ως έχει, είναι απλώς από εκείνα που παίξαμε κι αυτά.