Captains of the Gulf

Το Captains of the Gulf μου είχε αρχικά περάσει απαρατήρητο, κι όταν τελικά το έφερα στο τραπέζι κατάλαβα και το γιατί. Έχεις τη δική σου ψαρόβαρκα —το μωρό σου— και τη στέλνεις να βγάλει ένα τίμιο μεροκάματο από τη θάλασσα. Υπάρχει κάτι ευχάριστα χειροπιαστό στην ιδέα του μικρού καπετάνιου που κυνηγά το επόμενο φορτίο, ακόμη κι αν το παιχνίδι δεν κάνει ποτέ ιδιαίτερη φασαρία γι’ αυτό.

Στον γύρο κινείς τη βάρκα σου μέσα από ένα rondel, ψαρεύεις και πουλάς την πραμάτεια σου για να χτίσεις το βιός σου. Το rondel έχει ενδιαφέρον, αλλά είναι αρκετά ξερό και σφιχτό: σε περιορίζει, ζητά προσεκτικό χειρισμό και δεν χαρίζει εύκολα κάποιο πλεονέκτημα. Η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι πώς θα στριμώξεις την επόμενη κίνησή σου ώστε να πάρεις κάτι παραπάνω από την ίδια τη διαδρομή.

Η καλύτερη ιδέα του είναι το re-seeding της θάλασσας, που δίνει ζωή σε μια διαδικασία η οποία αλλιώς θα μπορούσε να είναι απλώς ψάρεμα και πώληση. Η αλληλεπίδραση δεν γίνεται καβγάς πάνω από το τραπέζι· η πίεση έρχεται από το κοινό τοπίο και από το ότι πρέπει να βγάλεις αξία μέσα στους περιορισμούς του κύκλου. Κι έπειτα έρχεται το εγχειρίδιο: κάργα εχθρικό προς τον αναγνώστη, με παραδείγματα σωστά μεν, σχεδόν άχρηστα δε όταν φτάνεις στις δύσκολες περιπτώσεις. Βαθμός εγχειριδίου: μετεξεταστέο.

Δεν είναι κακό παιχνίδι και αξίζει δύο ή τρεις παρτίδες, ιδίως αν το εξηγήσει άνθρωπος που το ξέρει. Απλώς, όσο καλή κι αν είναι η θάλασσά του, δεν βλέπω εύκολα κάποιον να ξετρελαίνεται μαζί του.