Carcassonne

Στο σπίτι μας, το Carcassonne συνεχίζει να μετατρέπει τα αγροτεμάχια σε οικογενειακή υπόθεση υψηλού κινδύνου. Και κάπως έτσι καταλαβαίνεις γιατί έχει μαζέψει τόσα βραβεία: είναι από εκείνα τα «παιδικά» παιχνίδια που δεν τα παίζεις απλώς για να περάσουν καλά οι μικροί· περνάς καλά και εσύ.

Ο πυρήνας του είναι αυτή η διαρκής διεκδίκηση του χώρου: γύρο με τον γύρο προσπαθούμε να πάρουμε τα κομμάτια που μας συμφέρουν, με τα αγροτεμάχια να γίνονται σταθερά η αφορμή για τις πιο έντονες οικογενειακές συζητήσεις. Η αλληλεπίδραση είναι άμεση, γιατί ό,τι παίρνει ο ένας συχνά είναι ακριβώς αυτό που ήθελε ο άλλος.

Οι δύο πρώτες επεκτάσεις προσθέτουν ένα κλικ παραπάνω βάθος σε αυτή τη βασική διαδικασία. Δεν αλλάζουν τον λόγο που καθόμαστε στο τραπέζι —να διεκδικήσουμε χώρο και να τσακωθούμε χαμογελαστά γι’ αυτό— αλλά δίνουν περισσότερα πράγματα να υπολογίσεις και να προσέξεις όσο παίζουμε.

Εδώ όμως υπάρχει και το απολύτως λογικό όριο: για τον νεαρό της παρέας, το παιχνίδι με τις δύο επεκτάσεις ήδη «κράτησε πολύ». Οπότε δεν θα έβαζα κι άλλες, όχι επειδή το Carcassonne δεν τις σηκώνει, αλλά επειδή η οικογενειακή βραδιά πρέπει να τελειώνει πριν χτυπήσει το καμπανάκι του attention span. Με αυτή τη σύνθεση, πάντως, παραμένει ένα από τα λίγα οικογενειακά παιχνίδια που πραγματικά δεν βαριέμαι να ξαναπαίξω.