Cataclysm: A Second World War

Όταν επιτέλους μαζευτήκαμε, στήσαμε το Cataclysm: A Second World War με εμένα στα ηνία του Ράιχ, τον Giovanni Repini να συμβουλεύει τον Duce και τον Χιροχίτο, τον Φώτη να βάζει Aces High από το κινητό ενώ έψαχνε τις αποικίες του, και το δίδυμο του insider να αναλαμβάνει τις μελλοντικές υπερδυνάμεις. Ήταν αμέσως σαφές ότι το πλήρες σενάριο δεν ξεκινά με πυροβολισμούς, αλλά με βλέμματα πάνω από τον χάρτη και πολύ προσεκτικές προθέσεις.

Στους πρώτους γύρους, οι μεγάλες δυνάμεις προσπαθούν να προσαρτήσουν ουδέτερες χώρες χωρίς να προκαλέσουν γενικό πόλεμο. Ο λόγος μπορεί να είναι οι πόροι ή απλώς η πρόσβαση προς μια περιοχή που θα χρειαστεί αργότερα. Η διπλωματία γίνεται ξοδεύοντας σημαίες, και εδώ ο Γερμανός έχει καθαρό αρχικό προβάδισμα: είναι η δύναμη με τη μεγαλύτερη διπλωματική ισχύ στην αρχή. Έτσι, ακόμη κι όταν όλοι συμμετέχουν στο παζάρι, είναι εκείνος που σε μεγάλο βαθμό σέρνει τον χορό.

Το ενδιαφέρον είναι ο τρόπος με τον οποίο οι σημαίες κυκλοφορούν. Με εξαίρεση τη Γερμανία, οι υπόλοιποι παίκτες τις αποκτούν μόνο όταν προκληθούν από την επιθετική διπλωματία άλλης ιδεολογίας. Αυτό φτιάχνει έναν κύκλο προκλήσεων: μια κίνηση φέρνει αντίδραση, η αντίδραση δίνει τα μέσα για την επόμενη κίνηση, και το «μία σου και μία μου» μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στο μοίρασμα σχεδόν όλου του χάρτη από τον πρώτο γύρο. Η αλληλεπίδραση, λοιπόν, δεν είναι απλώς ποιος παίρνει μια ουδέτερη χώρα, αλλά ποιος αναγκάζει ποιον να αποκτήσει το δικαίωμα να απαντήσει.

Στη δική μας παρτίδα, ως Γερμανός αποφάσισα να μη συμμετάσχω σε αυτό το παιχνίδι. Αγνόησα τα Βαλκάνια και θυσίασα μέρος του βιομηχανικού μου προβαδίσματος, αλλά θεωρητικά έκανα το έργο της Αμερικής πολύ δυσκολότερο. Αυτή είναι η ωραία ένταση της αρχής του Cataclysm: μια επιλογή που μοιάζει με παραχώρηση στον χάρτη μπορεί να είναι ακριβώς η επιλογή που μετακινεί ολόκληρη τη στρατηγική ισορροπία.