Cataclysm: A Second World War

Στο πλήρες σενάριο του Cataclysm: A Second World War, πριν αρχίσουν να μιλούν τα όπλα, μιλάει το τραπέζι. Οι μεγάλες δυνάμεις ζυγίζουν συμμαχίες, πόρους και διαδρόμους στον χάρτη, ενώ εγώ, ως Γερμανός, είχα από την αρχή εκείνη την άβολη αίσθηση ότι όλοι περιμένουν να κάνεις την πρώτη κίνηση. Και, φυσικά, την περιμένουν επειδή μπορείς.

Οι πρώτοι γύροι περιστρέφονται γύρω από την προσάρτηση ουδέτερων χωρών χωρίς να ξεσπάσει γενικός πόλεμος. Τις θέλεις για τους πόρους τους ή επειδή ανοίγουν δρόμο προς κάπου σημαντικό· ο αντίπαλος τις θέλει ακριβώς για τον ίδιο λόγο. Η διπλωματία γίνεται με σημαίες, και ο Γερμανός αρχίζει με τη μεγαλύτερη διπλωματική ισχύ. Αυτό δεν είναι απλώς ένα μικρό προβάδισμα. Είναι πρόσκληση να βάλεις χέρι στον χάρτη.

Οι υπόλοιπες δυνάμεις παίρνουν σημαίες κυρίως όταν προκαλούνται από επιθετική διπλωματία διαφορετικής ιδεολογίας. Έτσι στήνεται ένας φαύλος κύκλος: παίρνεις κάτι, με προκαλείς, αποκτώ τα μέσα να πάρω κι εγώ κάτι, και ξαφνικά οι ουδέτεροι μοιράζονται από τον πρώτο γύρο με το γνωστό «μία εσύ, μία εγώ». Η αλληλεπίδραση εδώ δεν είναι διακριτική. Κοιτάς τον άλλον στα μάτια, παίρνεις τη χώρα που ήθελε και περιμένεις να δεις ποια σημαία θα σηκώσει μετά. Ωραία αρχή για πόλεμο, έτσι;

Στη δική μας παρτίδα, ο Γερμανός αρνήθηκε να παίξει αυτό το παιχνίδι. Άφησε τα Βαλκάνια, θυσίασε λίγο από το βιομηχανικό του προβάδισμα και, ακριβώς γι’ αυτό, έκανε θεωρητικά πολύ δυσκολότερη τη δουλειά της Αμερικής. Το Cataclysm δείχνει από νωρίς ότι η πιο επιθετική κίνηση δεν είναι πάντα η πιο ενοχλητική· μερικές φορές η πιο ήσυχη επιλογή αφήνει τον αντίπαλο χωρίς τον χάρτη που είχε υπολογίσει.