Conquest & Consequence

Αν διαβάζετε αυτό το τύποις μπλογκ καιρό, ξέρετε πόσο ψηλά έχω το Triumph & Tragedy ως σοβαρή πρόταση για τρεις παίκτες. Το Conquest & Consequence, το μεγαλύτερο αδερφάκι του με επίκεντρο τον Ειρηνικό και τη σύγκρουση Ρωσίας, Ιαπωνίας και Αμερικής, το περίμενα με ανυπομονησία. Στα χαρτιά μοιάζει σαν η πιο δυνατή εκδοχή αυτής της ιδέας: περισσότερη ένταση, περισσότερα ανοιχτά μέτωπα και λιγότερη αναμονή μέχρι να αρχίσουν τα δύσκολα.

Ο πυρήνας της εμπειρίας είναι η σύγκρουση αυτών των δυνάμεων στον Ειρηνικό, με το κυνήγι στη θάλασσα και τα αεροπλανοφόρα να δίνουν στο παιχνίδι μια διάσταση που δεν έχει το Triumph & Tragedy. Παράλληλα, ο κινεζικός εμφύλιος υπάρχει ήδη από την αρχή, οπότε η Ιαπωνία και οι Κινέζοι δεν περιορίζονται σε απειλές και βλέμματα πάνω από τον χάρτη: πέφτει εξαρχής τίμιο ξύλο.

Αυτό αλλάζει και τον τρόπο που οι παίκτες έρχονται ο ένας απέναντι στον άλλον. Εκεί όπου στο Triumph & Tragedy η αρχή χαρακτηρίζεται κυρίως από διπλωματία και πολύ περιορισμένες αψιμαχίες, εδώ η αντιπαράθεση φαίνεται να ξεκινά αμέσως, τόσο στην ξηρά όσο και στη θάλασσα. Ως ιδέα, το βρίσκω εξαιρετικά ελκυστικό: η υπόσχεση είναι ένα παιχνίδι που δεν χρειάζεται να περιμένει τον πόλεμο για να αποκτήσει νεύρο, γιατί ο πόλεμος είναι ήδη εκεί.

Και μετά έρχονται οι κανόνες. Στην πρώτη μου επαφή, η παρουσίασή τους ήταν τόσο κακή ώστε κατάφερε να βάλει τρικλοποδιά σε μια εμπειρία που ήθελα πάρα πολύ να αγαπήσω—χειρότερη κι από man pages του SCO Unix, και το εννοώ ως κομπλιμέντο προς τα man pages. Θέλω οπωσδήποτε να το ξαναπαίξω, να αφιερώσω χρόνο στα rules threads του BGG και όπου αλλού χρειαστεί, γιατί υποψιάζομαι ότι η τωρινή μου εντύπωση ίσως το αδικεί. Προς το παρόν όμως, αν δεν έχετε παίξει πρώτα Triumph & Tragedy, μην πλησιάσετε.