Core Worlds

Το Core Worlds είναι από εκείνα τα παιχνίδια που πιστεύω πως άξιζαν μεγαλύτερη αναγνώριση. Μάλλον δεν κυκλοφόρησε στην κατάλληλη εποχή ή φάση, γιατί παραμένει ένας γεμάτος deckbuilder που μου θυμίζει, ως λογική και όχι ως μηχανισμό, το Eminent Domain. Το έχω παίξει αρκετές φορές στο παρελθόν και η εντύπωσή μου δεν έχει αλλάξει: κυλάει ωραία και το scoring του είναι τίμιο.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι είναι deckbuilder: χτίζουμε σταδιακά την τράπουλά μας και αξιοποιούμε όσα αποκτούμε για να προχωρήσουμε προς τους Core Worlds. Η ροή του είναι καλή, χωρίς να νιώθω ότι η παρτίδα κολλάει, και η εξέλιξη της τράπουλας δίνει αυτό το χορταστικό αίσθημα ότι φτιάχνεις κάτι που αποδίδει όλο και καλύτερα.

Η αλληλεπίδραση, όμως, είναι το σημείο όπου το Core Worlds υστερεί πανηγυρικά. Το Revolutions, που ανοίξαμε για πρώτη φορά χθες, δίνει λίγο παραπάνω πιπεράκι και σε κάποιες πολύ edge περιπτώσεις φέρνει και λίγη αλληλεπίδραση. Δεν με τρέλανε και μπορεί κανείς άνετα να παίξει χωρίς αυτό, αλλά τουλάχιστον αγγίζει μια έλλειψη που στο βασικό παιχνίδι φαίνεται καθαρά.

Από τις επεκτάσεις, το Galactic Orders —το πρώτο expansion— το θεωρώ πέραν του δέοντος τίμιο. Συνολικά περάσαμε καλά και, αν το Core Worlds σας κάθεται κάπου και μαζεύει σκόνη, αξίζει να ξαναδεί τραπέζι. Η αναμετάδοση διακόπηκε μόνο από επίθεση νεαρού τέκνου, πράγμα που επίσης λέει κάτι για το πόσο ωραία περνούσαμε.