Corporate America

Διαβάζοντας τους κανόνες, περίμενα ένα ανούσιο «αστείο» παιχνίδι που θα εξαντλούσε το αστείο του πριν καν στρώσει το τραπέζι. Έπεσα πολύ έξω. Το Corporate America δεν είναι για κάθε παρέα, αλλά στη δική μας βρήκε ακριβώς το κουμπί: ψέματα, υποσχετικές, επιθετική κλάψα, γκρίνια και κηδείες πάνω από πρόστιμα. Ό,τι πρέπει.

Η παρτίδα προχωρά σε θητείες, και οι απλοί κανόνες δεν ζητούν από κανέναν να είναι βετεράνος των παιχνιδιών για να μπει στο κλίμα. Αντίθετα, αφήνουν αρκετό χώρο ώστε ακόμη και οι non-gamers να αρχίσουν να σκέφτονται λίγο πιο πονηρά, χωρίς να πνίγονται σε διαδικασίες.

Η ουσία είναι αυτά που κάνετε ο ένας στον άλλον μέσα σε αυτές τις θητείες. Υπόσχεσαι, παζαρεύεις, λες ένα μικρό ψεματάκι για το κοινό καλό και μετά βλέπεις τα πρόστιμα να πέφτουν σαν σκληρές κηδείες. Η ισορροπία ανάμεσα σε βάθος, παιχνίδι και τρολιά είναι το μεγάλο του κατόρθωμα, γιατί αφήνει τη φασαρία να ανθίσει χωρίς να γίνεται απλώς φασαρία. Και κάπου εκεί θα προδώσεις έναν φίλο. Θα το απολαύσεις.

Δεν είναι παιχνίδι για χόρταση ούτε για να βγαίνει κάθε εβδομάδα. Θέλει στάνταρ μια γεμάτη παρέα πέντε ή έξι ατόμων και τη διάθεση να μην το πάρει κανείς υπερβολικά σοβαρά. Αν την έχεις, είναι εκείνο το party game που πρέπει να βλέπει τραπέζι έστω μια φορά το εξάμηνο.

Updated session

Η πρώτη μας παρτίδα είχε δείξει τις party-game αρετές του, αλλά χάθηκε ανάμεσα σε άλλα παιχνίδια της ίδιας βραδιάς. Σε μια δεύτερη, αυτόνομη συνεδρία με το extra long game των πέντε θητειών, η γνώμη μας όχι μόνο επιβεβαιώθηκε αλλά δυνάμωσε: μίσος, προδοσίες, λούσιμο και κράξιμο, όλα στη σωστή δόση. Στην κατάλληλη παρέα και φάση, το Corporate America απλά τα σπάει.