Corporate America

Διαβάζοντας τους κανόνες, περίμενα ένα χαζό, δήθεν αστείο παιχνιδάκι χωρίς ιδιαίτερο ζουμί. Ευτυχώς έπεσα πολύ έξω. Το Corporate America είναι από εκείνα τα παιχνίδια που δεν προσπαθούν να είναι ευγενικά: θέλουν παρέα πρόθυμη να πει ψέματα, να τάξει πράγματα, να παραπονεθεί επιθετικά και να στείλει τους αντιπάλους της σε σκληρές «κηδείες» μέσω προστίμων. Για τη δική μας παρέα ήταν περκέτι.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι φαίνεται να κρατάει τους κανόνες αρκετά απλούς ώστε ακόμη και non-gamers να μπορούν να μπουν στο κλίμα, αλλά με αρκετό βάθος ώστε να χρειάζεται λίγη σκέψη. Δεν είναι μια στεγνή άσκηση υπολογισμών· η ουσία του βρίσκεται στο πότε θα πιστέψεις κάποιον, πότε θα του γυρίσεις την πλάτη και πόσο πειστικά θα υπερασπιστείς ό,τι σε συμφέρει.

Η αλληλεπίδραση είναι όλο το ζουμί. Οι υποσχέσεις, οι προδοσίες, η κλάψα και η γκρίνια δεν είναι απλώς το συνοδευτικό της παρτίδας, αλλά ο τρόπος με τον οποίο ζωντανεύει το τραπέζι. Αν το πάρεις υπερβολικά σοβαρά, μάλλον θα περάσεις άσχημα· αν όμως μπεις στο πνεύμα του και δεχτείς ότι θα φας λούσιμο και κράξιμο, τότε το παιχνίδι ανταποδίδει με γέλιο και ένταση.

Δεν το βλέπω ως παιχνίδι για χόρταση, ούτε ως κάτι που πρέπει να βγαίνει συνέχεια. Μία φορά το εξάμηνο, όμως, αξίζει οπωσδήποτε να στρωθεί. Θα το ήθελα σταθερά με πέντε ή έξι άτομα, γιατί με λιγότερους φοβάμαι ότι χάνει τη δυναμική του. Ο δημιουργός, για μένα, έχει πετύχει μια πολύ καλή ισορροπία ανάμεσα σε βάθος, ροή και τρολιά: αρκετό παιχνίδι για να ασχολείσαι, αρκετή καφρίλα για να θυμάσαι την παρτίδα.

Updated session

Στη δεύτερη συνεδρία η άποψή μου όχι μόνο δεν άλλαξε, αλλά επιβεβαιώθηκε πολύ πιο δυνατά. Την πρώτη φορά είχε λειτουργήσει ως party game, αλλά ήταν στριμωγμένο ανάμεσα σε δύο-τρία άλλα παιχνίδια και δεν πρόλαβε να λάμψει. Αυτή τη φορά, με extra long παιχνίδι πέντε θητειών και την παρέα στην κατάλληλη φάση, ροκάρισε άσχημα: μίσος, προδοσίες, αυταναφλέξεις, λούσιμο και κράξιμο. Είναι απλώς παιχνίδι που τα σπάει όταν βρει τη σωστή παρέα και τον απαραίτητο χώρο να αναπνεύσει.