Crisis: 1914

Μπήκα στο Crisis: 1914 περιμένοντας άλλο ένα διπλωματικό παιχνίδι στο πνεύμα των Congress of Vienna και Churchill: σοβαρή ιστορική βάση, σεβασμός στα γεγονότα και, λογικά, έναν κανονισμό που θα με κάνει να νιώσω πως διαχειρίζομαι την Ευρώπη λίγο πριν εκραγεί. Αντί γι’ αυτό, βρήκα κάτι πολύ ελαφρύτερο: μια παραλλαγή του flip 7 —ή flip 9, αν έχεις πάτο— με λίγο hand management, άρωμα Μπελ Επόκ και εικονογράφηση γεμάτη τσιγκελωτές μουστάκες. Και το λέω με συμπάθεια, όχι ως κατηγορία.

Η παρτίδα διαρκεί έξι γύρους, δηλαδή έξι εβδομάδες διαπραγματεύσεων πριν χαθεί κάθε ελπίδα και ξεκινήσει ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο καθένας αναλαμβάνει μία από τις χώρες που πρωτοστάτησαν στις διαπραγματεύσεις, παίρνει την ελαφρώς ασύμμετρη τράπουλά της και προσπαθεί να περάσει τους δικούς του διπλωματικούς στόχους.

Στον γύρο παίζουμε κάρτες, εφαρμόζουμε τυχόν abilities και προσθέτουμε το diplomatic value τους σε ένα κοινό άθροισμα/track, με στόχο να βρισκόμαστε στην κορυφή στο τέλος της εβδομάδας. Το πρόβλημα είναι ότι το να τραβάς και να ανεβαίνεις φλερτάρει σταθερά με το να καείς αν περάσεις το 32 — και αυτό δεν είναι καθόλου δύσκολο. Στην επιφάνεια μοιάζει ξενέρωτα απλό, σε βαθμό που ένας παίκτης θα μπορούσε να παριστάνει bot και να πετάει τυχαίες κάρτες. Οι λίγες ιδιαίτερες κάρτες και οι ειδικοί κανόνες κάθε χώρας, όμως, αρκούν για να περιπλέξουν τις επιλογές και να αφήσουν χώρο για προβοκάτσιες, ανατροπές και τιμωρία της απληστίας.

Στη δική μας παρτίδα, με τη Γερμανία, είχα αποτρέψει τις αυστριακές προκλήσεις και ήμουν το σίγουρο φαβορί. Αναγκάστηκα όμως να τζογάρω σε 66% πιθανότητα νίκης, ήρθε reverse BLTG και έπεσα θύμα ρωσικής προβοκάτσιας. Ο Ρώσος, βέβαια, ήταν άπληστο χόμπιτ: ανατινάχτηκε από tension πάνω στο βάθρο της νίκης και τελικά την πήρε ο Γάλλος, που όλη την παρτίδα ζύμωνε κρουασάν. Αυτή ακριβώς η αλληλεπίδραση είναι και το ζουμί του: δεν χτίζεις κάποιο μεγαλειώδες διπλωματικό σύστημα· παρακολουθείς τους άλλους να ρισκάρουν, τους σπρώχνεις όπου μπορείς και ελπίζεις ότι θα καούν πριν από εσένα.

Δεν είναι κοσμογονικό παιχνίδι και δεν προσποιείται πειστικά ότι είναι βαρύ ιστορικό τέρας. Με 4-5 παίκτες που το έχουν ξαναπαίξει, ξέρουν τι κάνει η χώρα τους και κυρίως πώς χάνει, μπορεί να δώσει μια πολύ απολαυστική παρτίδα διπλωματικού push-your-luck.