Dark Venture

Σνίπαρα το Dark Venture επειδή, μέσα στο semi-coop περίβλημά του, είχε ένα τίμιο σκληρό PvP mode. Και αυτό παραμένει το πιο καθαρό του προσόν. Υπάρχει μια φιλότιμη προσπάθεια να χωρέσει όλη η περιπέτεια σε κάρτες και λίγους δείκτες· τελικά απλώνεται στο τραπέζι σαν Sword and Sorcery που έχασε το κουτί του. Η οικονομία χώρου είναι αξιοθαύμαστη. Τόσο αξιοθαύμαστη όσο ένα ντουλάπι που κλείνει μόνο αν κάθεσαι πάνω του.

Στον πυρήνα του, κινείσαι στον χάρτη, κυνηγάς τέρατα, ψάχνεις αντικείμενα και προσπαθείς να μετατρέψεις αυτή την περιπλάνηση σε πόντους. Το πρόβλημα είναι πως η περιπέτεια έρχεται με πλήθος πραγμάτων να κυκλοφορούν, markers και trackers να ζητούν προσοχή, και σημειώσεις στο χαρτί για το ποιος είναι τι. Πριν προλάβεις να νιώσεις ήρωας, κρατάς βιβλία.

Η αλληλεπίδραση, τουλάχιστον, δεν προσποιείται ευγένεια: το σκληρό PvP σε αφήνει να χτυπάς τους άλλους παίκτες, ενώ τα ατελείωτα respawn κρατούν τη σύγκρουση χορταστική. Όμως το scoring μοιάζει να αποφασίστηκε με κλήρωση: ένας παίκτης διασχίζει τον χάρτη, πολεμά δύο τέρατα, περιμένει ένα συγκεκριμένο αντικείμενο από deck τριάντα καρτών και τρέχει αλλού για τέσσερις VP, ενώ άλλος κάνει δύο αναπνοές και παίρνει έξι. Δεν παίζεις τέτοια πράγματα για τη δικαιοσύνη της νίκης. Τα παίζεις για να τσακίσεις τους συμπαίκτες σου.

Δεν θα το πρότεινα εύκολα, αλλά η έλλειψη solo fantasy RPGs σημαίνει ότι ίσως αξίζει μια ματιά από όποιον διψά ακριβώς για αυτό το είδος. Για όλους τους άλλους, το Dark Venture είναι μια περιπέτεια που ζητά υπερβολική γραμματειακή υποστήριξη για να φτάσει στις καλές της μάχες.