Dark Venture

Το Dark Venture είχε την τιμή να ανοίξει το 2020 μου, κάπου ενώ στο βάθος ο Ιωάννης Πρόδρομος γελούσε επειδή έπαιξα ένα semi-coop σκουπίδι. Ευτυχώς υπάρχει τίμιο PvP mode — και βασικά αυτός ήταν ο λόγος που το είχα σνιπάρει στο Kickstarter. Δεν είναι το μόνο θετικό του, προφανώς, αλλά είναι σίγουρα το πιο πειστικό του.

Η ιδέα είναι να κρατηθεί το footprint μικρό, με κάρτες και λίγα markers ή trackers. Στην πράξη, όμως, το παιχνίδι απλώνει μια περιπέτεια εφάμιλλη του Sword & Sorcery σε έμπνευση και όγκο: άπειρα πράγματα κυκλοφορούν στον χάρτη και πρέπει συνεχώς να θυμάσαι ή να σημειώνεις ποιος είναι τι. Αντί να νιώθω ότι εξερευνώ ένα fantasy RPG, συχνά νιώθω ότι κάνω τον λογιστή του.

Το scoring είναι επίσης τελείως yolo. Κάποιος μπορεί να χρειάζεται να διασχίσει τον χάρτη, να πολεμήσει δύο τέρατα, να πετύχει ένα συγκεκριμένο item που είναι ένα στα τριάντα στο deck και μετά να πάει αλλού για 4 VP, ενώ κάποιος άλλος παίρνει δυο ανάσες και τσιμπάει 6. Βέβαια, δεν παίζεις τέτοια παιχνίδια κυρίως για να δεις ποιος κέρδισε· τα παίζεις για να τσοπάρεις τους άλλους. Εκεί το Dark Venture τουλάχιστον παραδίδει, με σκληρή μάχη και ατελείωτα respawn.

Δεν θα το πρότεινα εύκολα. Παρ’ όλα αυτά, επειδή τα solo fantasy RPGs δεν είναι και αμέτρητα, ίσως αξίζει μια ματιά από όποιον διψάει ειδικά για αυτό το πράγμα και αντέχει τη χαρτούρα του. Με την πρώτη ευκαιρία θα το δώσω και στον BLTG Solo Expert — ναι, Marcel, εσένα λέω — για δεύτερη γνώμη.