Darkest Dungeon: The Board Game

Στο Darkest Dungeon του PC έχω αφήσει τίμιες εργατοώρες και το θεωρώ ένα από τα καλύτερα του είδους του — ακριβώς επειδή είναι σπαστικά δύσκολο. Αφήνοντας στην άκρη τα γνωστά θέματα του Kickstarter που ταλαιπώρησαν τους backers, εγώ βρήκα το KS retail σε πολύ καλή τιμή και η πρώτη μου εντύπωση ήταν πως η Mythic έχει πετύχει μια πολύ πιστή μεταφορά. Στο τραπέζι βγάζει καντάρια flavour και μοιάζει πραγματικά με Darkest Dungeon, όχι απλώς με ένα dungeon crawler που δανείστηκε το όνομα και τα σχέδιά του.

Στον πυρήνα του είναι ένα campaign dungeon crawler: στήνεις την ομάδα των χαρακτήρων σου απέναντι στα τέρατα και η παρέα προσπαθεί να βγάλει τις αναμετρήσεις της. Εκεί βρήκα τη βασική μου ένσταση. Το «καράτε» με τα τέρατα μού φάνηκε βαρετά εύκολο, σε πλήρη αντίθεση με το PC παιχνίδι που θυμάμαι να με πατάει κάτω με συνέπεια και χαρά.

Δεν αποκλείω να έφταιξε ο συνδυασμός τεράτων και χαρακτήρων που μας έτυχε, άρα δεν θα το παρουσιάσω ως οριστική διάγνωση ισορροπίας. Όμως ο ρυθμός του campaign δεν με τράβηξε: το στήσε-ξήλωσε ανάμεσα στις συνεδρίες μού φάνηκε απελπιστικά μπιζιμποντίδικο, ίσως και επειδή το έκανα παράλληλα με την εξήγηση των κανόνων. Η αλληλεπίδραση, από όσα έζησα, είναι κυρίως η κοινή διαχείριση της ομάδας απέναντι στις συναντήσεις και όχι το να προσπαθεί ο ένας να κόψει τον άλλον.

Παρόλα αυτά, έχει τις στιγμές του και όταν το τραπέζι κουμπώσει με τη σωστή παρέα, μπορεί να βγάλει ιστορίες. Μλκ Αρχαίε, έφυγες νωρίς — θα γράφαμε δύο βιβλία με τους επικούς θανάτους σου. Δεν εκθρονίζει πάντως το Sword and Sorcery από την πρώτη θέση των dungeon crawlers μου. Το βλέπω ως παιχνίδι για συγκεκριμένη παρέα που θέλει να χαρεί το θέμα και τις καταστροφές της, όχι για tryharders που ψάχνουν την ανελέητη πρόκληση του videogame.