Darkest Dungeon: The Board Game

Στο PC έχω δώσει στο Darkest Dungeon τίμιες εργατοώρες και το θεωρώ από τα καλύτερα του είδους: σπαστικά δύσκολο, όπως πρέπει. Η επιτραπέζια μεταφορά της Mythic πιάνει πάρα πολύ από εκείνη τη βρόμικη, αγχωτική γεύση και βγάζει φλέηβορ με καντάρια.

Ο πυρήνας είναι η παρέα σου απέναντι στα τέρατα, με κάθε αναμέτρηση να ζητά από την ομάδα να διαχειριστεί τον κίνδυνο πριν της ξεφύγει. Η αίσθηση του πρωτότυπου είναι εκεί, οι χαρακτήρες και οι αντίπαλοι κουβαλούν το σωστό βάρος, αλλά στη δική μας παρτίδα το ξύλο με τα τέρατα βγήκε βαρετά εύκολο. Μπορεί να έφταιξε ο συνδυασμός τεράτων και χαρακτήρων που έτυχε. Μπορεί. Αλλά το Darkest Dungeon δεν είναι φτιαγμένο για να σε χαϊδεύει.

Το campaign ζητά να στήνεις, να μαζεύεις και να ξαναστήνεις, κι αυτό είναι απελπιστικά μπιζιμποντέ, ειδικά όταν προσπαθείς ταυτόχρονα να το εξηγήσεις. Εκεί η παρέα πρέπει να δουλέψει μαζί: να κρατήσει τον ρυθμό, να αντέξει το τραπέζι που γεμίζει και να θυμάται τις μικρές υποχρεώσεις που δεν είναι ποτέ τόσο μικρές. Και όταν κάποιος πέσει θεαματικά, αρχίζουν οι ιστορίες. Εκεί ξυπνάει πραγματικά το παιχνίδι.

Έχει τις στιγμές του και, για τη σωστή παρέα που θα γελάσει με τους επικούς θανάτους αντί να κυνηγάει την τέλεια εκτέλεση, μπορεί να γίνει πολύ ωραίο βράδυ. Δεν εκθρονίζει το Sword and Sorcery ως η πρώτη μου επιλογή για dungeon crawler, αλλά ως πιστή και ατμοσφαιρική επίσκεψη στο Darkest Dungeon στέκεται καλά — αρκεί να μην είστε tryharders.