Dead Reckoning

Στην πέμπτη μας παρτίδα, η Mariposa του καπετάν Βεξ δίδαξε ξανά ναυτοσύνη με τον μόνο τρόπο που μετράει: με πολύ κανονίδι. Το μωβ μπορεί να μην είναι αντικειμενικά σπασμένο, αλλά στο τραπέζι μας είχε πολύ πειστικό δικηγόρο. Και το Dead Reckoning συνεχίζει να είναι από εκείνα τα παιχνίδια όπου κοιτάς τον απέναντι, όχι μόνο το προσωπικό σου σχέδιο.

Ο πυρήνας του είναι μια κούρσα μέσα σε παρτίδες campaign, όπου οι κάρτες, τα quests και η αναζήτηση πόντων σε σπρώχνουν να αποφασίσεις τι θα κυνηγήσεις πριν τελειώσει η παρτίδα. Το ζήτημα δεν είναι απλώς να μαζεύεις πράγματα· είναι ότι δεν υπάρχει χρόνος να τα δεις όλα, άρα κάθε επιλογή αφήνει κάτι άλλο στο τραπέζι.

Και μετά έρχονται τα κανονίδια. Μπορείς να παίξεις αμυντικά, να κρυφτείς πίσω από φρούρια και να αφήσεις τους άλλους να τσακώνονται, αλλά αυτό δεν είναι η μόνη ασφαλής διαδρομή. Δεν είναι παιχνίδι που ζητά απλώς να στήσεις άμυνα: αν ο άλλος δεν ταμπουρώνεται στα φρούριά του, η επίθεση δουλεύει. Θα δεις κάποιον να κάνει τον λαγό, θα τον κυνηγήσεις, και ξαφνικά η ήσυχη ποντοθηρία έχει αποκτήσει πυρίτιδα.

Μετά από οκτώ ή εννέα παρτίδες, το κατέβασα από το 10 στο 9. Παραμένει πολύ ωραίο παιχνίδι, αλλά ο τρόπος που τελειώνει μια παρτίδα και ο τρόπος που είναι στημένο το campaign μου αφήνουν μια αόριστη αλλά επίμονη αίσθηση ότι κάτι έπρεπε να έχει κουμπώσει αλλιώς. Δεν μπορώ να δείξω έναν συγκεκριμένο κανόνα και να φωνάξω «να ο ένοχος»· απλώς η τελευταία πράξη δεν έχει πάντα το βάρος που υπόσχεται το ταξίδι.

Updated session

Ολοκληρώνοντας το πρώτο μας campaign, η εντύπωση αυτή έμεινε. Ίσως παίζαμε λάθος, ίσως απλώς κυνηγούσαμε τους πόντους με τη στεγνή αφοσίωση ανθρώπων που βλέπουν θησαυρό και ξεχνούν την περιπέτεια, αλλά είδαμε λιγότερο από το μισό περιεχόμενο και δεν ανοίξαμε ούτε ένα φακελάκι. Με τέσσερις παίκτες, η αίσθησή μας είναι ότι το παιχνίδι ίσως χάνει λίγο αν θέλεις να εμφανιστούν περισσότερες κάρτες και να προλάβεις quests· με τρεις μπορεί να αναπνέει καλύτερα.