Κριτική
Dead Reckoning
Το Dead Reckoning μάς έδωσε ένα campaign γεμάτο κανονίδια και επιθετικό παιχνίδι, με τη Mariposa να επιβεβαιώνει —προφανώς— την υπεροχή του μωβ. Μετά από 8-9 παρτίδες εξακολουθώ να το εκτιμώ πολύ, αλλά έχω πλέον επιφυλάξεις για το φινάλε και το στήσιμο του campaign.
- Κυκλοφορία
- 2022
- Σχεδιαστής
- John D. Clair
- Εκδότης
- Alderac Entertainment Group, Korea Boardgames
- Παίκτες
- 1–4
- Διάρκεια
- 150 λεπτά
Στο τραπέζι μας το Dead Reckoning έγινε κανονική ναυτική σαπουνόπερα: το περίφανο Mariposa του καπετάν Βεξ συνέχισε να κάνει μαθήματα ναυτοσύνης, με πολύ κανονίδι και αρκετή αυτοπεποίθηση στο μωβ χρώμα. Και ναι, η επιθετική στρατηγική είναι απολύτως βιώσιμη, αρκεί ο αντίπαλος να μη χωθεί πίσω από τα φρούριά του και το ρίξει στο τρέξιμο.
Η παρτίδα περιστρέφεται γύρω από τη ναυτική ανάπτυξη και τις συγκρούσεις, με την επιθετική επιλογή να μπορεί πραγματικά να αποδώσει αντί να είναι απλώς μια θεαματική αλλά αυτοκαταστροφική ιδέα. Τα φρούρια προσφέρουν ασφάλεια, όμως η εμπειρία μας έδειξε ότι δεν ακυρώνουν το παιχνίδι της επίθεσης· απλώς απαιτούν από τον άλλο παίκτη να μη μένει μονίμως οχυρωμένος.
Το campaign προσθέτει κάρτες και quests που θεωρητικά ανοίγουν περισσότερες δυνατότητες από παρτίδα σε παρτίδα. Στη δική μας πορεία, όμως, παίξαμε τόσο αποτελεσματικά για πόντους ώστε ολοκληρώσαμε το πρώτο campaign χωρίς να δούμε ούτε το μισό υλικό και χωρίς να ανοίξουμε ούτε ένα φακελάκι. Αυτό είναι αλληλεπίδραση με έναν κάπως παράξενο τρόπο: το παιχνίδι σε σπρώχνει να κυνηγήσεις το άμεσο κέρδος, ίσως εις βάρος όσων θέλει να σου αποκαλύψει το ίδιο το campaign.
Παραμένει πολύ ωραίο παιχνίδι και εξακολουθεί να μου αρέσει αρκετά. Παρ’ όλα αυτά, μετά από 8-9 παρτίδες το κατέβασα νοητά από το «καλό 10» στο 9. Δεν μπορώ να δείξω έναν συγκεκριμένο κανόνα και να πω «να, αυτό φταίει», αλλά κάτι στον τρόπο που τελειώνει η παρτίδα και στον τρόπο που είναι δομημένο το campaign δεν μου κάθεται σωστά. Ίσως απλώς ήμασταν στυγνοί ποντοθήρες· ίσως το σύστημα χρειαζόταν λίγο διαφορετικό στήσιμο.
Updated session
Ολοκληρώνοντας το πρώτο campaign, η αρχική μου εντύπωση δεν ανατράπηκε: το παιχνίδι παραμένει απολαυστικό, ειδικά όταν πέφτουν κανονίδια. Απλώς η ενόχλησή μου για το campaign έγινε πιο καθαρή, επειδή το τελειώσαμε τόσο γρήγορα χωρίς να εξερευνήσουμε μεγάλο μέρος του. Στο τραπέζι έπεσε επίσης η σκέψη ότι με τρεις παίκτες ίσως βλέπαμε περισσότερες κάρτες και κάναμε περισσότερα quests απ’ ό,τι με τέσσερις — και μάλλον αξίζει να το δοκιμάσουμε.
Source: BoardGameGeek
0 comments
Sign in to react or comment.


