Deep Shelf

Το Deep Shelf ήταν από εκείνα τα ψιλο-grail παιχνίδια που είχα χάσει όταν πρωτοβγήκαν και μετά κυνήγησα για να μπουν στο hoard μου. Η πρώτη επαφή είχε τη γοητεία της ανακάλυψης: η εικονογράφηση δεν είναι O’Toole, αλλά στο τραπέζι είχαμε ένα τίμιο, βαρύ παιχνίδι που έδειχνε να στηρίζεται σε πολύ γερό οικονομικό πυρήνα. Απλώς, από νωρίς φάνηκε ότι οι κανόνες είναι στριφνοί και γεμάτοι μικρές λεπτομέρειες· από αυτές που, αν τις παίξεις λάθος, δεν κάνεις απλώς ένα μικρό λάθος αλλά αλλάζεις το πώς καταλαβαίνεις ολόκληρο το παιχνίδι.

Στον πυρήνα του, είναι ένα 3Χ action-selection παιχνίδι χωρίς ξύλο. Επιλέγω ενέργειες και προσπαθώ να χτίσω την οικονομία της εταιρίας μου, με τη διαχείριση της παραγωγής να είναι η πραγματική ραχοκοκαλιά της εμπειρίας. Δεν με έβαλε να κυνηγάω συγκρούσεις· με έβαλε να οργανώσω αποτελεσματικά το οικονομικό μου σύστημα και να αξιοποιήσω τις διαθέσιμες επιλογές καλύτερα από τους άλλους.

Η αλληλεπίδραση, λοιπόν, δεν έρχεται από άμεση επίθεση αλλά από το ποιος αξιοποιεί καλύτερα το κοινό πλαίσιο των ενεργειών και από τις διαφορετικές δυνατότητες των εταιριών. Εκεί όμως η σαφήνεια των κανόνων μετράει υπερβολικά: στην πρώτη παρτίδα κάναμε λαθάκια που άλλαξαν σημαντικά τη δυναμική ορισμένων ενεργειών και μηχανισμών. Η δεύτερη παρτίδα παίχτηκε σωστά, αλλά αυτό δεν έλυσε το πρόβλημα που τελικά φάνηκε πιο καθαρά: δεν μοιάζουν όλες οι εταιρίες να παίζουν στο ίδιο επίπεδο.

Δεν το θεωρώ κακό παιχνίδι. Παραμένει ένα ενδιαφέρον, βαρύ οικονομικό σχέδιο, και καταλαβαίνω απολύτως γιατί η πρώτη γνωριμία μάς είχε ενθουσιάσει. Όμως, για βετεράνους του είδους, δεν θα το πρότεινα άκριτα: με δύο ή τρεις παίκτες, και με προσεκτική επιλογή εταιριών, έχει περισσότερο νόημα. Θα δοκίμαζα είτε πράσινη εναντίον κόκκινης είτε τις άλλες τρεις εταιρίες χωρίς πράσινη και κόκκινη. Διαφορετικά, θα σκεφτόμουν σοβαρά house rule που αφαιρεί τα endgame VP bonus των πράσινης και κόκκινης.

Updated session

Η δεύτερη, απολύτως σωστή παρτίδα άλλαξε προς το χειρότερο την αρχική μου εντύπωση. Χωρίς τη χαρά της ανακάλυψης των βασικών μηχανισμών, το παιχνίδι φάνηκε πιο procedural και ελαφρώς βαρετό, σαν παιχνίδι δύο ταχυτήτων: πράσινη και κόκκινη έδειξαν above the curve, ενώ η εταιρία του expansion έμοιαζε καθαρά hard mode για μερακλήδες. Το Deep Shelf παραμένει αξιοπρεπές, αλλά το αρχικό «hidden gem» χρειάζεται πλέον αρκετούς αστερίσκους.