Dominant Species: Marine

Το Dominant Species: Marine συνεχίζει να μου αρέσει πάρα πολύ. Η πρώτη παρτίδα αυτής της καταγραφής ήταν βαθιά κομπλεξική: όλοι προσπαθούσαμε να «κηδέψουμε» τους άλλους με το γάντι, λες και όποιος ξεκινούσε πρώτος το αιματοκύλισμα θα έπρεπε να απολογηθεί. Κι όμως, η ένταση δεν έπεσε ούτε στιγμή και η εξέλιξη ήταν αρκετά διαφορετική από προηγούμενες παρτίδες.

Η αλληλεπίδραση είναι ακριβώς εκεί που τη θέλω σε ένα τέτοιο παιχνίδι: οι παίκτες διστάζουν, μετράνε τις κινήσεις τους και ψάχνουν τρόπο να πιέσουν χωρίς να γίνουν αμέσως ο προφανής στόχος. Αυτή η εύθραυστη ισορροπία δεν κρατάει για πάντα, φυσικά· κάποια στιγμή η σύγκρουση έρχεται, αλλά μέχρι τότε το τραπέζι είναι γεμάτο από συγκρατημένες απειλές και προσεκτικές μανούβρες.

Οι κάρτες Evolution προσθέτουν την απρόβλεπτη πλευρά της παρτίδας. Στην πρώτη συνεδρία, η αμετριά τους έστεψε πρόωρα νικητή, κάτι που μπορεί να αφήσει μια μικρή γεύση αυθαιρεσίας. Στη μεταγενέστερη παρτίδα όμως έκατσαν όμορφα και η τυχαιότητα λειτούργησε υπέρ του δράματος: το παιχνίδι κρίθηκε στα σημεία, στα τελευταία plays, αντί να ξεφουσκώσει νωρίς.

Σε σχέση με τον «μπαμπά» του, το βρίσκω αισθητά βελτιωμένο και πιο streamlined, με πιο ρευστό gameplay και μικρότερη διάρκεια. Εξακολουθεί ίσως να είναι μεγάλο σε διάρκεια, άρα δεν είναι ακριβώς το ελαφρύ διάλειμμα της παρέας, αλλά είναι σαφώς πιο προσβάσιμο και για χαλαρότερους παίκτες. Για μένα είναι ένας πολύ άξιος διάδοχος του πρωτότυπου.

Updated session

Η νεότερη παρτίδα όχι μόνο δεν άλλαξε τη θετική μου γνώμη, αλλά την ενίσχυσε. Εκεί όπου η προηγούμενη είχε έναν κάπως πρόωρο νικητή λόγω καρτών, αυτή ήταν επική και οριακή μέχρι τα τελευταία plays. Η παρέα έκλεισε τη συνάντηση πριν από την καλοκαιρινή χαλάρωση, με το Marine να επιβεβαιώνει ότι η ραντομίλα του μπορεί, στις καλές της μέρες, να υπηρετεί την ένταση αντί να την ακυρώνει.