Donning the Purple

Η παρακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας είναι θέμα που σχεδόν από μόνο του υπόσχεται δηλητήριο, συμμαχίες και έναν θρόνο που καίει τα δάχτυλα. Το Donning the Purple έχει αυτή τη λιτή, παλιομοδίτικη φιλοδοξία ενός όχι και τόσο επιτυχημένου Wallace, κάτι σαν το Pericles είκοσι χρόνια μετά και με λιγότερη υπομονή για τις συνέπειες. Μπορεί να δώσει μια ευχάριστη παρτίδα σε πιο χαλαρή παρέα. Αυτό δεν είναι μικρό πράγμα· απλώς δεν είναι αρκετό.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι σε βάζει να διαχειριστείς τον αυτοκράτορα και τα μέσα που σου δίνουν οι κάρτες, με στόχο να βγεις κερδισμένος από τη διαδοχή των ετών. Η αλληλεπίδραση υπάρχει επειδή όλοι κοιτούν την ίδια αυτοκρατορική θέση και τις συνέπειές της, αλλά το σύστημα δεν φαίνεται να χτίζει αρκετά επίπεδα πάνω σε αυτή την καλή αρχική ιδέα.

Το κρίσιμο είναι ότι μπόρεσα να «φαρμάρω» τον αυτοκράτορα επί τρία έτη και να κερδίσω χωρίς ιδρώτα. Οι κάρτες βοήθησαν, ασφαλώς, όμως όταν μια τόσο καθαρή γραμμή αποδίδει τόσο άνετα, δύσκολα μιλάς για ιδιαίτερη στρατηγική· μιλάς για ένα παιχνίδι που κοίταξε τη Ρώμη και αποφάσισε πως η ίντριγκα είναι προαιρετική.

Μετά την παρτίδα, το expansion μοιάζει να προσθέτει ακριβώς ό,τι χρειαζόταν το βασικό για να αποκτήσει δόντια. Θα έπρεπε να είχαν κυκλοφορήσει μαζί, σε ένα κουτί, γιατί μόνο του το Donning the Purple είναι παραπάνω απλό απ’ όσο αντέχει το θέμα του. Με το expansion μπορεί να γίνει μάχιμο· χωρίς αυτό, είναι μια καλή ιδέα που παρουσιάστηκε μισοντυμένη.