Donning the Purple

Ένα μικρό blast from the past που, χάρη σε κάποιες αστρικές συζυγίες, βρέθηκε στο τραπέζι μου. Η παρακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας είναι πάντα θέμα που με κερδίζει, και το Donning the Purple όντως προσπαθεί να πει κάτι με αυτή την ατμόσφαιρα: έχει εκείνη την αίσθηση ενός παλιού, κάπως κακού Wallace που ξαναβγαίνει είκοσι χρόνια μετά, κάτι σαν το Pericles. Για πιο χαλαρούς παίκτες, πάντως, μπορεί να είναι ακριβώς όσο χρειάζεται για μια ευχάριστη παρτίδα.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι σε βάζει να κινηθείς μέσα στην παρακμάζουσα αυτοκρατορική πολιτική και να αξιοποιήσεις ό,τι σου δίνει η θέση σου και οι κάρτες σου. Η απλότητά του φαίνεται γρήγορα: οι επιλογές δεν ανοίγουν ιδιαίτερα και η παρτίδα δεν χτίζει την αίσθηση ότι ξεδιπλώνεται κάποια βαθύτερη στρατηγική.

Η αλληλεπίδραση περνά κυρίως από τη μάχη για τον αυτοκράτορα και από το πώς οι κάρτες ευνοούν ή δυσκολεύουν αυτή την προσπάθεια. Στη δική μου παρτίδα, το να «φαρμάρω» τον αυτοκράτορα για τρία έτη αποδείχθηκε εντυπωσιακά εύκολο και με οδήγησε στη νίκη χωρίς ιδιαίτερο άγχος. Ναι, οι κάρτες με βοήθησαν, αλλά όταν μια τόσο προφανής γραμμή δουλεύει τόσο άνετα, δύσκολα πείθομαι ότι το βασικό κουτί κρύβει σπουδαία στρατηγική ένταση.

Αφού διάβασα και το expansion μετά την παρτίδα, κατέληξα πως τα δύο θα έπρεπε να είχαν κυκλοφορήσει εξαρχής μαζί. Το βασικό παιχνίδι είναι απλώς υπερβολικά απλό· ένα αυτοκρατορικό δράμα χωρίς αρκετές ίντριγκες, τι τραγική οικονομία. Με την επέκταση, όμως, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να γίνεται πραγματικά μάχιμο.