Dungeon Derby

Το Dungeon Derby μου έκανε την κλασική διαδρομή από το «φτηνό χαβαλέ, ας γελάσουμε» στο «ωραία, πάλι αγόρασα κουβά», προτού αποδειχθεί πολύ πιο αστείο απ’ όσο έδειχνε στο κουτί. Δυο μέρες μετά την πρώτη παρτίδα, ακόμη γελούσα με όσα είχαν συμβεί. Θέλει τη σωστή παρέα, βέβαια: εδώ δεν έρχεσαι για να αποδείξεις κάτι, έρχεσαι για να δεις ποιος θα καταφέρει να κάνει το πιο παράλογο πράγμα την κατάλληλη στιγμή.

Στον πυρήνα του είναι μια αλλόκοτη μίξη από Winner's Circle, Cheaty Mages και αρκετό ameritrash «βλέπουμε και κάνουμε». Το παιχνίδι περιστρέφεται γύρω από το στοίχημα και την εξέλιξη μιας κούρσας, ενώ το ζάρι μπορεί να το ρίξει άλλος για λογαριασμό σου· εσύ μένεις να παρακολουθείς, να σχολιάζεις και να προσπαθείς να διαβάσεις τι έρχεται.

Και μετά έρχονται οι παγίδες, οι παρεμβάσεις και η ευκαιρία να γίνεις εκείνος ο ενοχλητικός άνθρωπος στο τραπέζι. Μια παρτίδα κράτησε ενάμιση ώρα από καζούρα, γέλια και στησίματα παγίδων, με έναν παίκτη να δηλώνει στο τέλος «χαμένες ώρες από τη ζωή μου» ενώ είχε περάσει όλη την ώρα μέσα στο πείραγμα. Αυτό ακριβώς κάνει το παιχνίδι: σε βάζει να πειράζεις τους άλλους και να το απολαμβάνεις. Ποιος χρειάζεται ησυχία;

Λίγοι house rules ίσως του έδιναν λίγη παραπάνω στρατηγική σπονδυλική στήλη, αλλά δεν είναι εκεί το ζουμί του. Για παρέες με ροκίτιδα, το Dungeon Derby είναι μια θορυβώδης, ελαφρώς ανόητη και πολύ αποτελεσματική αφορμή για γέλιο, αρκεί κανείς να μην έχει την κακή ιδέα να το πάρει σοβαρά.

Ενημερωμένη παρτίδα

Οι επόμενες συνεδρίες επιβεβαίωσαν την πρώτη εντύπωση αντί να την αλλάξουν: με την κατάλληλη παρέα το παιχνίδι δίνει πόνο, ακόμη και στους θεατές, και η φασαρία είναι μέρος της εμπειρίας. Δεν κέρδισε όλους — ένας παίκτης έμεινε κατσούφης, έστω κι αν συμμετείχε πρόθυμα στο χάος — αλλά το τραπέζι συνέχισε να βρίσκει γέλιο στις παγίδες και στην στοιχηματική αναστάτωση.