East Indiaman

Το East Indiaman έμεινε στη συλλογή μου πάνω από έναν χρόνο χωρίς να δει τραπέζι, και ο βασικός ένοχος ήταν το manual: δεν είναι ιδιαίτερα φιλικό και δεν σε καλεί ακριβώς να το μάθεις πρόθυμα. Τελικά το παλέψαμε με λίγη παραπάνω υπομονή και καταφέραμε να το παίξουμε.

Δεν θα το έλεγα καθαρό worker placement, παρότι κινείται σε συγγενικό χώρο. Ο καθένας έχει ένα σύνολο από καράβια και tokens, τα οποία δεν εξυπηρετούν μία μόνο λειτουργία: άλλοτε τα ξοδεύεις και άλλοτε τα μετασχηματίζεις σε αγαθά, outposts και άλλες χρήσεις. Αυτή η ευελιξία είναι και το περίεργο, ενδιαφέρον κομμάτι του παιχνιδιού.

Στο τραπέζι η αίσθηση είναι αρκετά σφιχτή. Οι επιλογές γύρω από το πότε θα κρατήσεις ή θα αξιοποιήσεις τα καράβια και τα tokens σου έχουν σημασία, ενώ με πέντε παίκτες ο χώρος και οι δυνατότητες έμοιασαν ιδιαίτερα στριμωγμένα. Δεν έγινε δυσάρεστο, αλλά φάνηκε καθαρά ότι η παρουσία όλων πιέζει το παιχνίδι.

Παραμένει ευχάριστο και γρήγορο, απλώς δεν νιώθω ότι έχω ακόμη την τελική εικόνα. Εφόσον ο πέμπτος παίκτης προέρχεται από mini-expansion, θέλω οπωσδήποτε να το ξαναδοκιμάσω με τέσσερις πριν καταλήξω. Πάντως, μετά την αρχική μάχη με το εγχειρίδιο, δεν ήταν καθόλου δυσάρεστη εμπειρία.