Echoes of Time

Το Echoes of Time μου έδωσε μια κάπως αλλόκοτη εντύπωση: είναι action programming και μου θύμισε λίγο το Ashes of the Singularity, με μηχανισμούς που έχουν σαφώς ενδιαφέρον. Ταυτόχρονα, όμως, ένιωσα ότι για αυτό που προσπαθεί να κάνει είναι λίγο υπερσχεδιασμένο.

Στον πυρήνα του προγραμματίζεις τις ενέργειές σου και προσπαθείς να στήσεις κάτι που να δουλεύει υπέρ σου. Το πρόβλημα —ή, για όσους το απολαμβάνουν, η ατραξιόν— είναι ότι δεν έχεις την άνεση να χτίσεις απερίσπαστα ένα σοβαρό engine και να το αφήσεις να αποδώσει.

Η αλληλεπίδραση έχει αρκετό take-that, οπότε οι άλλοι μπορούν να επέμβουν στα πλάνα σου και να σε αναγκάσουν να προσαρμόζεσαι αντί να ακολουθείς μία μοναδική τακτική. Ιδίως αν βρεθείς σε discard lock, η εμπειρία μπορεί να κάτσει πολύ άσχημα: δεν είναι ακριβώς το είδος της παρεμβολής που θα δεχτούν όλοι με χαμόγελο.

Εγώ δεν θα το έλεγα αδιάφορο, γιατί οι μηχανισμοί του έχουν πράγματα να δείξουν και αξίζει μια ματιά. Παρ’ όλα αυτά, θεωρώ πως υπάρχουν πολύ καλύτερα παιχνίδια στο ίδιο στυλ· το νεότερο Mistborn Deckbuilder είναι, για μένα, το προφανές παράδειγμα.