Endeavor: Age of Expansion

Το αρχικό Endeavor ήταν ήδη από τα αγαπημένα της παρέας μου, τόσο στην πρώτη του μορφή όσο και στην εντυπωσιακή αναβάθμιση μέσω Kickstarter. Το Age of Expansion είχε μείνει παρατημένο, οπότε το δοκιμάσαμε κυρίως με τα νέα κτήρια και χωρίς όλο το επιπλέον «bling» — έθνη και τα λοιπά — επειδή στο τραπέζι υπήρχαν και άνθρωποι που δεν γνώριζαν το παιχνίδι.

Στον πυρήνα του, το Endeavor εξακολουθεί να είναι το δυνατό παιχνίδι που θυμόμουν: χτίζεις τη θέση σου και αξιοποιείς τους δίσκους σου για να κάνεις ενέργειες, με την οικονομία των διαθέσιμων δίσκων να κρατά τις επιλογές σου σε μια ευχάριστα στενή θηλιά. Οι αποφάσεις έχουν βάρος ακριβώς επειδή δεν μπορείς να τα κάνεις όλα· κάθε δίσκος που ξοδεύεται κάπου είναι ένας δίσκος που λείπει από κάπου αλλού.

Τα νέα κτήρια της επέκτασης ανακατεύουν αυτή την ισορροπία προσφέροντας τόσο πολλούς επιπλέον δίσκους, ώστε η παρτίδα παθαίνει κανονικό disk inflation. Με λιγότερες πιθανές επιθέσεις, οι δίσκοι συσσωρεύονται και κάποιες φορές απλώς τους κοιτάς να γίνονται βουνό, εκτός αν στο τραπέζι εμφανιστούν πολύ δισκοβόρα exploits. Μπράβο: πήραμε το σφιχτό σημείο του παιχνιδιού και αποφασίσαμε να το χαλαρώσουμε μέχρι να μη θυμίζει τον εαυτό του.

Ναι, το παιχνίδι παραμένει τοπ, και αν έχεις εξαντλήσει το βασικό, η επέκταση μπορεί να του δώσει μια ένεση replayability. Όμως, έχοντας παίξει τόσες εξαιρετικές παρτίδες χωρίς αυτήν, τη θεωρώ μία από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου η επέκταση είναι πραγματικά περιττή. Αν αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με το Endeavor, ίσως να ήμουν πιο επιεικής· τώρα όμως ξέρω ακριβώς τι χάλασε.