Endeavor: Deep Sea Deluxe Edition

Είχαμε αγαπήσει το αρχικό Endeavor, το Magister Navis, αρκετά ώστε να το παίξουμε πέντε φορές σε έξι μήνες — σχεδόν εξωφρενικός αριθμός για την παρέα μας, όπου ο ανταγωνισμός στο τραπέζι είναι μεγάλος. Τη deluxe επανέκδοση την προσπεράσαμε κάπως, επειδή το παλιό σφιχτό euro, εκείνο όπου έβγαιναν μαχαίρια, έμοιαζε να έχει εκμοντερνιστεί σε ένα πιο feel-good «πάμε όλοι να ξεκλειδώσουμε πράγματα». Δεν είναι από μόνο του κακό· απλώς εγώ θέλω να νιώθω ότι το παιχνίδι με στριμώχνει λιγάκι.

Στο Deep Sea η παρτίδα χτίζεται πάνω σε έναν χάρτη που δημιουργούν οι ίδιοι οι παίκτες, άρα το ταμπλό δεν είναι ποτέ ακριβώς το ίδιο. Αυτό του δίνει μια ευχάριστα abstract αίσθηση και κρατά το ενδιαφέρον ζωντανό από παρτίδα σε παρτίδα, καθώς εξερευνούμε και ανοίγουμε επιλογές μέσα σε ένα διαφορετικό κάθε φορά περιβάλλον.

Τα σενάρια επηρεάζουν τόσο το σκοράρισμα όσο και το πόσο σφιχτή ή χαλαρή γίνεται η αλληλεπίδραση. Εκεί είναι και το ζήτημά μου: το γενικό δόγμα παραμένει σε υπερθετικό βαθμό «να περάσουμε όλοι καλά». Στο εισαγωγικό σενάριο όλοι ξεκλειδώσαμε τα πάντα και σχεδόν τερματίσαμε τα πάντα. Λίγο μπλοκάρισμα, λίγη πίεση, μια αίσθηση ότι κάποιος μου χαλάει τα σχέδια; Όχι ιδιαίτερα.

Δεν πέρασα άσχημα, και αναγνωρίζω ότι η μεταβλητότητα του χάρτη και των σεναρίων μπορεί να το κρατήσει φρέσκο. Αν όμως το ξανάβαζα στο τραπέζι, θα το έκανα μόνο με ανθρώπους που ήδη το ξέρουν και με κάποιο από τα τελευταία, πιο άγρια σενάρια. Γιατί στο βασικό του μάθημα, το Deep Sea είναι τόσο πρόθυμο να μας δώσει τα πάντα, που στο τέλος εγώ βαρέθηκα.