Endeavor: Deep Sea Deluxe Edition

Το αρχικό Endeavor (Magister Navis) ήταν από εκείνα τα σφιχτά euro που η παρέα μου έβγαλε πέντε φορές σε έξι μήνες. Επίδοση σχεδόν εξωτική, με τόσα παιχνίδια να ζητούν θέση στο τραπέζι. Η Deluxe Edition το εκμοντέρνισε προς μια πιο feel-good κατεύθυνση: όλοι ξεκλειδώνουν πράγματα, όλοι προχωρούν, όλοι είναι ευχαριστημένοι. Πολιτισμένο. Και κάπως άτονο.

Στο Deep Sea ο χάρτης δεν είναι έτοιμος να σε περιμένει. Τον γεννούν οι ίδιοι οι παίκτες, κι έτσι κάθε παρτίδα απλώνει διαφορετικό ταμπλό στον βυθό. Είναι η πιο ενδιαφέρουσα ιδέα του: η αφηρημένη μορφή του παιχνιδιού αποκτά μια μεταβλητή σκηνή, αντί να επαναλαμβάνει την ίδια διαδρομή.

Η ροή περιστρέφεται γύρω από αυτή την εξερεύνηση και τα ξεκλειδώματα, ενώ τα σενάρια αλλάζουν το σκοράρισμα και το πόσο χώρο αφήνει το παιχνίδι στους παίκτες. Στο εισαγωγικό σενάριο, ο χώρος αυτός είναι απλόχερος: όλοι ξεκλειδώνουν σχεδόν τα πάντα και πλησιάζουν να ολοκληρώσουν σχεδόν τα πάντα. Ο βυθός είναι απέραντος. Η ένταση όχι τόσο.

Δεν πέρασα άσχημα. Το παιχνίδι είναι καλοστημένο και η μεταβλητότητα του χάρτη έχει λόγο ύπαρξης. Αλλά το γενικό του δόγμα παραμένει «ας περάσουμε όλοι καλά» σε υπερθετικό βαθμό, και για μένα αυτό σημαίνει ότι λείπει το στρίμωγμα που κάνει μια καλή επιλογή να πονάει λίγο. Αν το ξανάπαιζα, θα καθόμουν μόνο με παίκτες που το ξέρουν και θα διάλεγα ένα από τα τελευταία, αγριότερα σενάρια. Εκεί ίσως το παιχνίδι θυμηθεί ότι ο βυθός δεν είναι σπα.