Express Route

Το Express Route ξεκινά με μια αρκετά χαριτωμένη υπόσχεση: ένα συνεργατικό action-management/pick-up-and-deliver παιχνίδι, όπου φορτηγά και αεροπλάνα κουβαλούν αγαθά στην Αμερική για να προλάβει η ομάδα μια σειρά από achievements πριν τελειώσει ο χρόνος. Στο χαρτί ακούγεται σαν μια ευχάριστη μικρή επιχείρηση μεταφορών. Στο τραπέζι, όμως, η επιχείρηση καταλήγει να μοιάζει περισσότερο με αγγαρεία με λογότυπο αεροπορικής εταιρείας.

Σε κάθε παρτίδα συνεργάζομαι με την υπόλοιπη ομάδα, προσπαθώντας να οργανώσουμε μεταφορές αγαθών και να ολοκληρώσουμε τους στόχους μας πριν εξαντληθεί ο διαθέσιμος χρόνος. Ο πυρήνας είναι η αξιοποίηση των ενεργειών μας για να συνδυάζουμε φορτηγά και αεροπλάνα, να παραλαμβάνουμε και να παραδίδουμε πακέτα και να κρατάμε τη μηχανή των μεταφορών σε κίνηση.

Η πιο ενδιαφέρουσα απόφαση είναι ότι η ομάδα πρέπει να ισορροπεί τα πακέτα που κρατά για τα achievements με εκείνα που «καίει» για upgrades. Τα upgrades είναι απαραίτητα για τη νίκη, άρα δεν γίνεται απλώς να κυνηγάμε στόχους. Παράλληλα, το event deck μπορεί τη χειρότερη δυνατή στιγμή να κλείσει μια κρίσιμη διαδρομή και να τινάξει τον σχεδιασμό μας στον αέρα. Αυτή η τυχαιότητα δεν δημιουργεί ένταση· συχνά απλώς σε δικάζει επειδή τόλμησες να έχεις σχέδιο.

Το πρόβλημα είναι ότι, πέρα από αυτή την ισορροπία, η εκτέλεση μου φάνηκε επαναληπτική και βαρετή. Το concept έχει τα καλά του, αλλά δεν καταφέρνει να τα μετατρέψει σε παιχνίδι που θέλω να ξαναπαίξω. Μετά από μία παρτίδα δεν είχα καμία απολύτως όρεξη να το ξαναστήσω, και σε αυτό το είδος υπάρχουν δεκάδες καλύτερες επιλογές.