Findorff

Για όσους, όπως εγώ, έχουν μείνει πιστοί στον FF, τα πρόσφατα σχέδιά του έχουν δώσει μερικές ωραίες αναλαμπές — ναι, αγαπάμε τα κροκοδειλοτραινάκια — αλλά συχνά δεν φτάνουν εκεί που υπόσχονται. Το Findorff είναι ακριβώς μια τέτοια περίπτωση: ένα παιχνίδι που, όσο το κοιτάς στο τραπέζι, μοιάζει να έχει τα υλικά για κάτι πολύ πιο σημαντικό από αυτό που τελικά αφήνει πίσω του.

Στον πυρήνα του συνδυάζει tableau building και action selection, με μια οικονομία που στέκεται οριακά μόνο αν δεν την εξετάσεις με πολλή λογική. Δεν πειράζει ιδιαίτερα: υπηρετεί το gameplay και το παιχνίδι παίζει σφεντόντα. Υπάρχουν στρατηγικές να ακολουθήσεις και η ροή του κρατάει την παρτίδα ζωντανή χωρίς να γίνεται νωχελική.

Παράλληλα, το Findorff βάζει και στοιχεία racing, προσπαθώντας πολύ συνειδητά να αποφύγει την ποντοσαλάτα. Η επιλογή αυτή, όμως, του κοστίζει ενδιαφέρον. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα σπίτια που χτίζεις: ενώ αποτελούν βασικό κομμάτι της παρουσίας σου στο παιχνίδι, στο τέλος μοιάζουν να μη χρησιμεύουν πραγματικά σε κάτι. Ένα στοιχείο area majority ή set collection θα μπορούσε να τους δώσει το βάρος που τους λείπει.

Δεν θα το πω ούτε κακό ούτε ξενέρωτο, και σίγουρα δεν είναι τραγική αγορά. Απλώς μυρίζει έντονα missed opportunity — σχεδόν σαν σενάριο που θα μπορούσε να είχε βγει από το 504. Σε αντίθεση με το Free Ride, εδώ ένιωσα ότι υπήρχαν οι καλές βάσεις για ένα σοβαρό τεμάχιο. Τελικά, μάλλον προτιμώ να το παίζω με την κόπια ενός φίλου.