Forged in Steel

Το έψαχνα καιρό, σε λογική τιμή κιόλας — πράγμα όχι ιδιαίτερα εύκολο. Και αφού τελικά μπήκε στο hoard, έκανε σχεδόν άλλο τόσο μέχρι να δει τραπέζι: πολλά βράδια ήταν δεύτερη ή τρίτη επιλογή, μόνο και μόνο για να κοπεί στο τέλος επειδή μαζευτήκαμε πολλοί ή επειδή μας νίκησε η κούραση. Αλλά, ξέρετε: μία του κλέφτη, δύο του κλέφτη, τρεις του κλέφτη… και κάποια στιγμή έρχεται να σου κλέψει και τα ορυχεία.

Στη θεωρία, το Forged in Steel είναι ένα low-luck παιχνίδι χτισίματος πόλης, κάτι κοντά στο Urban Sprawl αλλά με λιγότερη τύχη και μεγαλύτερη έμφαση στο πού βάζεις τα κτίριά σου. Η τοποθέτηση έχει σημασία και η πόλη που στήνεις δεν είναι απλώς διακοσμητική: είναι το πεδίο πάνω στο οποίο θα παιχτεί όλη η παρτίδα.

Στην πράξη, όμως, το βασικό σύστημα είναι το να μην αφήνεις κανέναν να χαρεί την πόλη του. Οι συμπαίκτες καίνε σπίτια, κλέβουν εργοστάσια, αλλάζουν κάρτες και γενικά επεμβαίνουν διαρκώς ο ένας στα σχέδια του άλλου. Είναι take-that σε ποσότητες που κάνουν το Cosmic Encounter να μοιάζει ευγενική κοινωνική επίσκεψη· ακόμη και το Red Light, με όλα του τα διπλά χτυπήματα, μου φάνηκε σχεδόν συνεργατικό μπροστά σε αυτό το τέρας.

Παραδόξως, λειτουργεί. Είναι σαν σάλτσα με 100.000+ Scoville: τόσο κακή εμπειρία ώστε καταλήγει καλή, αλλά με έναν πολύ συγκεκριμένο, σχεδόν τιμωρητικό τρόπο. Όπως είπε και ο Σωτήριος, είναι τέλειο παιχνίδι αν θέλεις να κάνεις την ανάγκη σου στην οδοντοστοιχία κάποιου. Φίλους δεν θα κάνεις, αυτό είναι βέβαιο. Εγώ του βάζω θετικό πρόσημο — αλλά καταλαβαίνω απόλυτα όποιον θα του έδινε βαθμολογία αντίστοιχη με τη δική μου για το Φιεφ.