Franchise

Μετά την προθέρμανση πιάσαμε Franchise, μια αγορά για την οποία φταίει 100% ο Κοσμάς. Υπάρχει, βλέπετε, ένα άτυπο εμπάργκο στα παιχνίδια της Queen Games, επειδή η πιθανότητα φλότσας παραμένει επικίνδυνα υψηλή. Εδώ, ευτυχώς, δεν είχαμε τέτοια δράματα: είναι ένα πολύ απλό στους κανόνες παιχνίδι που βγάζει άμεσα την παρέα σε ανταγωνιστική διάθεση.

Στο Franchise ο καθένας προσπαθεί να απλώσει το εταιρικό του δίκτυο στην Αμερική και να αποκτήσει επιρροή στις περιοχές του χάρτη. Ο πυρήνας του είναι area influence: τοποθετείς και επεκτείνεις την παρουσία της εταιρείας σου, με στόχο να είσαι εκείνος που μετράει περισσότερο στα σωστά σημεία.

Η αλληλεπίδραση έρχεται κατευθείαν από αυτή τη σύγκρουση για χώρο και επιρροή. Δεν υπάρχει downtime για να χαζεύεις το ταβάνι μέχρι να ξανάρθει η σειρά σου, ενώ στα πέντε άτομα το πράγμα αποκτά αρκετό κόμπλεξ και κόντρα: οι κινήσεις των άλλων δεν είναι ποτέ απλό φόντο, γιατί επηρεάζουν το πού μπορείς να απλωθείς και ποιος κρατάει τον έλεγχο.

Η πρώτη μου εντύπωση ήταν πολύ θετική, με μοναδική επιφύλαξη το replayability. Παρ’ όλα αυτά, το Franchise έχει αυτή τη σπάνια αρετή να είναι σύντομο στο μυαλό, αλλά όχι άδειο στο τραπέζι: μια πολύ καλή mid-range επιλογή όταν θέλεις ανταγωνισμό χωρίς να ανοίξεις κανονικό σεμινάριο κανόνων.

Updated session

Το παιχνίδι επέστρεψε στο τραπέζι αντί για το Core Worlds, επειδή ο χρόνος δεν έφτανε για να προλάβουμε να τελειώσουμε πριν γίνουμε όλοι κολοκύθες. Η πρόταση πέρασε παμψηφεί από τη μονομελή επιτροπή επιλογής πρέζας, και η δεύτερη παρτίδα επιβεβαίωσε τις καλές αρχικές εντυπώσεις: το Franchise έχει μια χαρά αντοχή στον χρόνο και στέκεται πολύ ωραία ως mid-range επιλογή. Το μόνο πραγματικά αρνητικό ήταν ότι μας δίκασε τίμια και παντελονάτα ο καλοκαιρινός πρωταθλητής — γεγονός που, αντικειμενικά, είναι πάντα κακή ένδειξη για οποιοδήποτε παιχνίδι.