Franchise

Το Franchise μπήκε στο τραπέζι με την καχυποψία που συνήθως συνοδεύει ένα παιχνίδι Queen Games, αλλά την έδιωξε γρήγορα. Είναι απλό στους κανόνες, καθαρό στο τραπέζι και, ειδικά με πέντε παίκτες, έχει εκείνο το ωραίο εταιρικό κόμπλεξ: όλοι θέλουν να απλώσουν το δίκτυό τους στην Αμερική και κανείς δεν θέλει να σε δει να το κάνεις άνετα.

Ο πυρήνας είναι area influence. Χτίζεις την παρουσία της εταιρίας σου και προσπαθείς να επικρατήσεις στον χάρτη, χωρίς να φορτώνεσαι με κανόνες που χρειάζονται δεύτερη ανάγνωση. Το rulebook παίρνει ένα ήσυχο Β: κάνει τη δουλειά του και μετά σε αφήνει να παίξεις.

Και παίζεις γρήγορα. Το downtime είναι σχεδόν ανύπαρκτο, ενώ η αλληλεπίδραση δεν είναι διακοσμητική: κοιτάς πού απλώνεται ο άλλος, του κόβεις χώρο και βλέπεις την ωραία του επέκταση να γίνεται ξαφνικά πρόβλημα. Στα πέντε, η πίεση είναι συνεχής. Ποιος κρατάει αυτή την περιοχή;

Αρχικά είχα επιφύλαξη για το replayability, γιατί η λιτότητά του μπορούσε να αποδειχθεί και περιορισμός. Η πρώτη εντύπωση όμως ήταν ήδη πολύ θετική: ένα ευχάριστο, γρήγορο παιχνίδι επιρροής που δεν κάθεται να θαυμάσει τον εαυτό του.

Updated session

Η επιστροφή του στο τραπέζι διέλυσε αυτή την επιφύλαξη. Το Franchise στάθηκε άνετα ως mid-range επιλογή και απέδειξε ότι έχει αντοχή στον χρόνο, ακόμη κι όταν ένας παίκτης μάς νίκησε καθαρά και χωρίς να ζητήσει συγγνώμη. Δεν είναι το παιχνίδι που θα κάνει θόρυβο για να κερδίσει την προσοχή σου· είναι αυτό που βγαίνει ξανά επειδή ξέρεις ότι θα σε βάλει αμέσως να τσακωθείς για τον χάρτη.