Freedom!

Με το Imperial Struggle και το νέο Labyrinth να περιμένουν ήδη στη σειρά για δυνατά παιχνίδια δύο παικτών, το Freedom! είχε από τις τελευταίες του ευκαιρίες να δει τραπέζι φέτος. Και χαίρομαι που την άρπαξε. Εγώ θέλω από ένα παιχνίδι πολιορκίας κανονίδι, γιουρούσια, ζάρι και θάνατο· η ξεραΐλα που συχνά συνοδεύει τα stronghold και τους συγγενείς τους τίτλους δεν είναι ακριβώς το ποτό μου.

Εδώ η πολιορκία παίζεται σαν άνισος αγώνας, αλλά όχι σαν ιστορικό καθήκον που απλώς πρέπει να υποστείς. Υπάρχουν διαφορετικές στρατηγικές προς τη νίκη, οι επιθέσεις και οι κανονιές έχουν βάρος, ενώ τα events μπορούν να γυρίσουν μια κατάσταση που έμοιαζε χαμένη. Οι παίκτες αλληλεπιδρούν άμεσα και σκληρά: η μία πλευρά πιέζει, η άλλη αντέχει και ψάχνει το κρίσιμο άνοιγμα, με το morale να είναι διαρκώς μέρος της σύγκρουσης.

Οι κανόνες, ευτυχώς, είναι βατοί. Μπορώ να το εξηγήσω και σε έναν ελαφρύ gamer χωρίς να τον πνίξω σε διαδικασίες, και να του δώσω μια πολύ καλή πρώτη γεύση από CDG. Μετά, φυσικά, μπορείς να τον κεράσεις πόνο και τζιχάντ στο Labyrinth, για να φύγει τρέχοντας. Αλλά το Freedom! στέκεται ωραία ως η πιο άμεση, πολεμική εισαγωγή: οι αποφάσεις είναι καθαρές, η τριβή μεταξύ των δύο πλευρών συνεχής και το παιχνίδι δεν χρειάζεται να κάνει τον έξυπνο για να σε τραβήξει.

Η δική μας παρτίδα ήταν επική. Οι Τούρκοι είχαν σχεδόν ξεκληρίσει τους Έλληνες από την πείνα, μέχρι που στην κρίσιμη στιγμή έσκασε βοήθεια της κυβέρνησης με 11 στο ζάρι. Ακολούθησαν χειρουργικές κανονιές και events που έστειλαν το τουρκικό morale στα τάρταρα. Στον πέμπτο γύρο οι Τούρκοι τελικά μπήκαν στην πόλη, ύστερα από άπειρο ξύλο, μόνο και μόνο για να χάσουν από morale επειδή δεν μπήκαν σε φρούριο αλλά σε τυχαίο τείχος. Αυτό ακριβώς θέλω: να τελειώνει η αναμέτρηση και να έχουμε όλοι μια ιστορία να διηγούμαστε.

Τίμιο παιχνίδι, με μια ειλικρινή προσπάθεια να αποτυπώσει την ανισότητα της εποχής χωρίς να θυσιάζει το παιχνίδι. Χάνει λίγους πόντους στην παραγωγή, κυρίως στα χρώματα του χάρτη, αλλά μικρό το κακό. Η βραδιά έκλεισε με War Chest και τη γνώριμη διαφωνία για το αν αυτό ή το Undaunted είναι πιο διασκεδαστικό. Δύσκολη επιλογή· χαίρομαι απλώς που έχω και τα δύο. Brace yourselves: βαραίνει ο ορίζοντας.