Freedom!

Μου αρέσουν τα παιχνίδια πολιορκίας που δεν ζητούν να θαυμάζεις σιωπηλά μια στεγνή άσκηση θέσεων. Το Freedom! έχει κανονίδι, ξύλο και γιουρούσια, και βρίσκει χώρο για περισσότερες από μία στρατηγικές προς τη νίκη. Εδώ δεν κλειδώνεις απλώς θέσεις: ρίχνεις ζάρια, βαράς κανόνια και στέλνεις κόσμο στον θάνατο.

Η σύγκρουση είναι άνιση, όπως πρέπει να είναι, αλλά ο σχεδιασμός αφήνει και τις δύο πλευρές να παλέψουν πραγματικά. Η πίεση της πείνας μπορεί να γονατίσει τους Έλληνες, ενώ οι Τούρκοι πρέπει να μπουν στην πόλη χωρίς να αφήσουν το morale τους να διαλυθεί. Events, ενισχύσεις και κανονιοβολισμοί δεν είναι στολίδια· είναι τα εργαλεία με τα οποία χαλάς το σχέδιο του άλλου.

Οι κανόνες είναι βατοί και το παιχνίδι εξηγείται άνετα ακόμη και σε ελαφρύ gamer, λειτουργώντας ως καλή πρώτη επαφή με τα CDG. Κι έπειτα αρχίζει το ωραίο χάος: σε μια παρτίδα, οι Τούρκοι είχαν σχεδόν ξεκληρίσει τους Έλληνες από την πείνα, μέχρι που ήρθε κυβερνητική βοήθεια με 11 στο ζάρι· ακολούθησαν χειρουργικές κανονιές και events, το τουρκικό morale κατέρρευσε, και τελικά η είσοδος στην πόλη στον πέμπτο γύρο δεν έφτασε, επειδή έγινε από τυχαίο τείχος αντί για φρούριο. Μπήκαν μέσα και έχασαν. Αυτό πονάει σωστά.

Η παραγωγή δεν είναι το δυνατό του σημείο, κυρίως εξαιτίας των χρωμάτων στον χάρτη, που θα μπορούσαν να διαβάζονται καθαρότερα. Με έναν καθαρότερο χάρτη, θα ήταν ακόμη πιο εύκολο να το προτείνω· έτσι κι αλλιώς, είναι ένα τίμιο παιχνίδι πολιορκίας που αξίζει να δει τραπέζι.