Glenn Drover's Empires: Galactic Rebellion

Έχοντας παίξει αρκετά το Deluxe Age of Empires, είχα λόγους να ενθουσιαστώ όταν ανακοινώθηκε το Empires: Galactic Rebellion με τις υποσχέσεις για «improved and streamlined gameplay», διορθωμένα προβλήματα και Star Wars έμπνευση. Τελικά, όμως, η βελτίωση μοιάζει να πήρε στόχο τα σημεία που έκαναν το Age of Empires καλό. Και τα γραφικά; Ειλικρινά, από τα χειρότερα που έχω δει σε παιχνίδι — πόσο μάλλον σε κάτι που πλασάρεται ως deluxe. Τουλάχιστον η κόπια μου ήταν η 1000 από τις 1000. Συλλεκτικό achievement ξεκλειδώθηκε, υποθέτω.

Στο τραπέζι πρόκειται για ελαφρύ παιχνίδι area control, κάτι που έχει τη δική του αξία επειδή τέτοιες επιλογές για έξι παίκτες δεν περισσεύουν. Η βασική του αίσθηση είναι η διεκδίκηση του χώρου, αλλά η παρτίδα που έπαιξα δεν ανέδειξε ιδιαίτερα σφιχτή ή συναρπαστική σύγκρουση.

Η ροή της παρτίδας κρατάει τα πράγματα σχετικά ανάλαφρα μέχρι να έρθει το τέλος, όπου επιτέλους ανεβαίνει η ένταση και κλαίνε μανούλες επαναστατών. Στη δεύτερη συνεδρία ειδικά, η αλληλεπίδραση ήταν περισσότερο κοινωνική παρά το τίμιο ξύλο που θα ήθελα από ένα παιχνίδι ελέγχου περιοχών· υπήρχε παρέα και κουβέντα, αλλά όχι αρκετό δάγκωμα.

Δεν πέρασα άσχημα, και δεν θα αρνηθώ ότι το εκρηκτικό τελείωμα μπορεί να δώσει στην παρτίδα μια τελευταία σπίθα. Αλλά ως σύνολο παραμένει απάλευτη βλακεία και αρπαχτή, σαφώς χειρότερη από το Age of Empires, που τουλάχιστον έχει κάτι να πει. Θα μπορούσα να το ξαναπαίξω μόνο για να βεβαιωθώ ότι δεν το αδικώ, αλλά προς το παρόν είναι πολύ κοντά στο «nothing to write home about».

Updated session

Η δεύτερη παρτίδα δεν άλλαξε ουσιαστικά την άποψή μου· μάλλον την επιβεβαίωσε. Με τίμια πεντάδα, αντί για την πλήρη εξάδα, η εμπειρία παρέμεινε κοινωνική και όχι ιδιαίτερα συγκρουσιακή. Το παιχνίδι εξακολουθεί να έχει τη χρησιμότητα του ως ελαφρύ area control για μεγάλη παρέα, αλλά δεν βρήκε ξαφνικά βάθος ούτε λόγο να προτιμηθεί από το Age of Empires.