Glenn Drover's Empires: Galactic Rebellion

Πλησίασα το Empires: Galactic Rebellion με τη δυσάρεστα λογική προσδοκία ότι ένα «improved and streamlined» Deluxe Age of Empires, με έμπνευση από Star Wars, θα κρατούσε όσα έκαναν το Age of Empires αξιόλογο. Αντί γι’ αυτό, μοιάζει να ξήλωσε ακριβώς τα σωστά κομμάτια, ενώ τα γραφικά του είναι τόσο άσχημα που το «Deluxe» ακούγεται σαν πρακτικό αστείο.

Στον βασικό του κύκλο, είναι ένα ελαφρύ παιχνίδι area control: απλώνεται σε μια θέση που δεν καλύπτεται εύκολα όταν θέλεις έξι άτομα στο τραπέζι. Η ροή του είναι αρκετά απλή ώστε να μη βαραίνει την παρέα, αλλά δεν αποκτά ούτε το ενδιαφέρον ούτε την ένταση που θα δικαιολογούσαν την υπόσχεση ενός βελτιωμένου Age of Empires.

Η αλληλεπίδραση μπορεί να καταλήξει περισσότερο κοινωνική παρά σε τίμιο ξύλο, με τους παίκτες να συνυπάρχουν αντί να στριμώχνουν ο ένας τον άλλον όσο θα ήθελες. Μόνο στο εκρηκτικό τέλος ξυπνά πραγματικά η παρτίδα, εκεί όπου κλαίνε μανούλες επαναστατών και το τραπέζι επιτέλους δείχνει να διακυβεύει κάτι.

Δεν πέρασα άσχημα, και η σπάνια χρησιμότητά του ως ελαφρύ area control για έξι είναι αληθινή. Αλλά αυτό δεν αρκεί για να καλύψει ένα παιχνίδι που μοιάζει αραιό εκεί όπου ο προκάτοχός του είχε λόγο να υπάρχει.

Updated session

Μια δεύτερη παρτίδα επιβεβαίωσε την πρώτη εντύπωση: χρησιμεύει αν ψάχνεις ελαφρύ area control για έξι, αλλά παραμένει πολύ χειρότερο από το Age of Empires και μια αρπαχτή που δεν κρύβεται.