Grand Prix

Σχεδόν ενάμιση χρόνο μετά την πρώτη μου επαφή με το Grand Prix, χαίρομαι που η γνώμη μου δεν έχει αλλάξει. Δεν είναι από εκείνα τα παιχνίδια που χρειάζεται να τα αναλύσω μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας για να δικαιολογήσω γιατί τα κρατάω στο μυαλό μου: όταν μαζεύεται πολύς κόσμος, έχει πλάκα. Και μόνο η σκέψη ενός πρωταθληματικού στο μαγαζί μού ακούγεται σωστή.

Η εμπειρία του στηρίζεται στο ότι η παρέα μαζεύεται γύρω από την ίδια κούρσα και παρακολουθεί την εξέλιξή της. Δεν είναι παιχνίδι που μου έμεινε για κάποιον περίπλοκο μηχανισμό· μου έμεινε για το κοινό γέλιο, την ένταση της στιγμής και το ότι με γεμάτο τραπέζι αποκτά άλλη ενέργεια.

Στο τραπέζι, λοιπόν, η αλληλεπίδραση έρχεται κυρίως από το ότι όλοι συμμετέχουμε στο ίδιο θέαμα και αντιδρούμε σε όσα συμβαίνουν στην κούρσα. Το φαντάζομαι να λειτουργεί ακόμη καλύτερα σε μορφή πρωταθλήματος, με διαδοχικές παρτίδες και την παρέα να δίνει στη βραδιά τον χαρακτήρα της, αντί να κυνηγάμε κάποια βαριά στρατηγική ανάλυση.

Εγώ αναγκάστηκα να φύγω νωρίς με τον Ελβετό λόγω υποχρεώσεων, αφήνοντας τους υπόλοιπους να χωνέψουν την πίτα που κόψαμε — γκρατς, Φωτάρα! — και να συνεχίσουν με δύο παρτίδες από το νέο Civ. Αλλά το Grand Prix παραμένει στο πρόγραμμα για την επόμενη μεγάλη παρέα. Άντε να μπούμε δυνατά στη νέα χρονιά, με λιγότερους κόπανους να μας ζαλίζουν τα ούμπαλα. Άλλωστε, καλύτερα τυχερός παρά καλός!