Gray Eminence

Το Gray Eminence ήρθε ως ένα περίεργο επόμενο πιάτο. Όταν το παρήγγειλα, περίμενα κάτι σαν μια πιο ευρωπαϊκή, πιο σοβαρή εκδοχή του αγαπημένου μου BLTG negotiation game, Corporate America. Η απόσταση ανάμεσα σε αυτή τη φαντασία και στην πραγματικότητα, όμως, αποδείχθηκε μεγάλη. Πρόκειται για μια πολύ όμορφη και ψαγμένη παραγωγή: ο καθένας αναλαμβάνει μια παγκόσμια συνωμοσία — Illuminati, μασόνους, Ροδόσταυρους και τα λοιπά — μαζί με μια διάσημη περσόνα, προσπαθώντας να υπηρετήσει δημόσιους και μυστικούς στόχους.

Στο τραπέζι υπάρχει ένα ταμπλό που παρακολουθεί ορισμένες διεθνείς σχέσεις, ενώ το event deck χτίζεται ανάλογα με το σενάριο. Κάθε γύρο αποκαλύπτεται ένα γεγονός, το οποίο χρειάζεται συγκεκριμένα resources για να λυθεί θετικά. Έτσι, το παιχνίδι στήνει κάθε φορά ένα κοινό πρόβλημα πάνω στο οποίο όλοι έχουν λόγο, αλλά όχι απαραίτητα κοινό συμφέρον.

Οι παίκτες κάνουν bids και παίζουν κάρτες είτε για να βοηθήσουν την κατάσταση είτε για να την επιδεινώσουν, ανάλογα με τη δική τους ατζέντα. Εκεί βρίσκεται και η ουσία της αλληλεπίδρασης: δεν συνεργάζεσαι απλώς για να σβήσεις μια φωτιά, αλλά ζυγίζεις αν η φωτιά εξυπηρετεί καλύτερα τους δικούς σου στόχους. Στα χαρτιά ακούγεται ακριβώς σαν το είδος πολιτικής, συνωμοσιολογικής τριβής που ήθελα.

Ο δημιουργός φαίνεται πως έχει κάνει πολλή έρευνα και το θέμα είναι πραγματικά δουλεμένο. Το fluff είναι τίμιο, με τα τυχαία tweets του Trump να μπορούν να τα κάνουν όλα σκόνη, και γενικά το παιχνίδι έχει χαρακτήρα. Εκεί που με έχασε ήταν η εκτέλεση: το rulebook είναι κακό, το framework των κανόνων υπερβολικά χαλαρό και προκύπτουν θέματα timing. Επιπλέον, κάποιοι μηχανισμοί απλώς δεν μου κόλλησαν.

Χαίρομαι που το έχω στη συλλογή μου, γιατί είναι ένα ιδιαίτερο παιχνίδι και σπάνια συναντάς τόσο συγκεκριμένη θεματική φιλοδοξία. Αλλά, όσο κι αν εκτιμώ αυτό που προσπαθεί να κάνει, δεν το βλέπω να ξαναβλέπει τραπέζι σύντομα.