Gray Eminence

Το Gray Eminence μοιάζει αρχικά με εκείνο το πιάτο που παρήγγειλες επειδή ακούγεται υπέροχο: μια πιο ευρωπαϊκή, πιο σοβαρή εκδοχή του Corporate America, με παγκόσμιες συνωμοσίες αντί για εταιρείες. Στο τραπέζι είναι πράγματι ιδιαίτερο. Παίρνεις Illuminati, μασόνους, Ροδόσταυρους και διάσημες περσόνες, ενώ η παραγωγή έχει το βάρος και τη φροντίδα ενός παιχνιδιού που θέλει να σου ψιθυρίσει ότι κάτι πολύ μεγάλο συμβαίνει πίσω από τις κουρτίνες.

Κάθε παίκτης κυνηγά δημόσιους και μυστικούς στόχους, με ένα ταμπλό να παρακολουθεί τις διεθνείς σχέσεις και μια τράπουλα γεγονότων που διαμορφώνεται από το σενάριο. Σε κάθε γύρο εμφανίζεται ένα γεγονός που χρειάζεται συγκεκριμένους πόρους για να λυθεί θετικά. Ως εδώ, ωραία: το παιχνίδι στήνει μια κρίση και σε κοιτάζει περιμένοντας να αποφασίσεις τι είδους άνθρωπος είσαι.

Μετά αρχίζουν τα bids και οι κάρτες. Συνεισφέρεις για να βοηθήσεις την κατάσταση ή την επιβαρύνεις, ανάλογα με τη δική σου ατζέντα, και έτσι οι παίκτες τραβούν ο ένας το νήμα από τα χέρια του άλλου. Θα βοηθήσεις τον κοινό σκοπό ή θα αφήσεις το χάος να δουλέψει για σένα; Εκεί βρίσκεται η σωστή, καχύποπτη καρδιά του παιχνιδιού.

Ο δημιουργός έχει βάλει έρευνα, τα θέματα είναι δουλεμένα και το fluff στέκεται τίμια, ακόμη κι όταν ένα τυχαίο tweet του Trump κάνει τα πάντα σκόνη. Όμως το rulebook παίρνει ένα ξερό «χρειάζεται δουλειά», ενώ το χαλαρό πλαίσιο κανόνων γεννά θέματα timing. Και κάποιοι μηχανισμοί απλώς δεν κολλούν· τους νιώθεις να κάθονται δίπλα στο παιχνίδι αντί να συμμετέχουν στη συνωμοσία.

Χαίρομαι που το έχω στη συλλογή μου, γιατί είναι πραγματικά ιδιαίτερο. Αλλά είναι από εκείνα τα ιδιαίτερα παιχνίδια που θαυμάζεις περισσότερο απ’ όσο θέλεις να ξαναπαίξεις.