Guns & Steel

Έβγαλα ξανά στο τραπέζι το σχετικά παλιό Guns & Steel του Jesse Li και θυμήθηκα γιατί τέτοια μικρά civilization games έχουν τη θέση τους στη συλλογή. Με τρεις παίκτες, δίπλα στον πρωινό καφέ, ήταν ακριβώς όσο σύντομο και όσο thinky ήθελα.

Ο πυρήνας του είναι μινιμαλιστικός: μέσα σε περίπου μισή ώρα παίζεις ένα civ game χωρίς να χρειάζεται να αφιερώσεις ολόκληρο απόγευμα. Η εμπειρία ζητά να διαβάζεις το ταμπλό και να καταλαβαίνεις τι συμβαίνει συνολικά στην παρτίδα, όχι απλώς να κοιτάς τη δική σου πλευρά.

Εκεί βρίσκεται και η βασική αλληλεπίδραση. Οι παίκτες πρέπει να κάνουν κοψίματα ο ένας στον άλλον και να αντιδρούν σε όσα ανοίγονται στο ταμπλό· αν δεν το κάνουν, το metagame γίνεται σκληρό με τον λιγότερο ενδιαφέροντα τρόπο, επειδή η έκβαση μπορεί να φαίνεται σχετικά νωρίς.

Αυτό είναι το μοναδικό σοβαρό αρνητικό που του κρατάω, αλλά η πολύ μικρή διάρκειά του το μαλακώνει σημαντικά: τελειώνεις μια παρτίδα και στήνεις αμέσως την επόμενη. Για διακοπές με gamers, ή για μια γρήγορη και ουσιαστική παρτίδα πριν ξεκινήσει η μέρα, είναι καλή παρέα.