Hellenica: Story of Greece

Αν αγαπάτε την Αρχαία Ελλάδα με τρόπο σχεδόν ευλαβικό, ίσως κρατήστε μια ασφαλή απόσταση από αυτό το κουτί. Η mythic edition είναι κυριολεκτικά πλημμυρισμένη στο πλαστικό, ενώ η εικόνα Τρώων ιππέων να γυαλίζουν σαν να τους έχει γυαλίσει προσωπικά ο Απόλλωνας, ποδοπατώντας Σπαρτιάτες οπλίτες στα νησιά του Αιγαίου πριν τους καταπιεί η Χάρυβδη, είναι ένα θέαμα που φτάνει σε επίπεδα Cyclades-ικού cringe. Έχει αυτή την αμερικάνικη υπερβολή που σε κάνει να θες να βάλεις το “America, Fuck Yeah” και να κοιτάξεις το κουτί λίγο δύσπιστα.

Στον πυρήνα του, το Hellenica είναι ένα παιχνίδι dudes on the map με υπόθεση και βάθος, που δανείζεται τίμια από το Clash of Cultures, ανακατεύει λίγη παλιομοδίτικη αμερικανική τρασιλά και προσθέτει μια πιο σύγχρονη κλίση προς το solo. Δεν θα το πω πρωτότυπο, ούτε προσπαθεί ιδιαίτερα να κρύψει τα δάνεια του. Όμως το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς μια συλλογή από γνώριμα υλικά: βγάζει ένα παιχνίδι που έχει λόγο να απλωθεί στο τραπέζι.

Η ροή του λάμπει όταν μαζεύεται πολύς κόσμος. Με πολλούς παίκτες το downtime μένει χαμηλά, η σύγκρουση πέφτει άφθονη και η αλληλεπίδραση είναι ευθεία, θορυβώδης και ικανοποιητική χωρίς να εξαντλεί την παρέα. Το πρόβλημα είναι ότι ο χάρτης, ακόμη και στην τυχαία εκδοχή του, κρατά σταθερές τις θέσεις των πρωτευουσών. Επειδή το παιχνίδι είναι ουσιαστικά φτιαγμένο για επτά, σε μικρότερες συνθέσεις είτε χρειάζονται bots είτε κάποιος αποκτά σοβαρό πλεονέκτημα από τη θέση του.

Και κάπου πίσω από αυτή την αθώα βιτρίνα ενός υπερπαραγωγικού, ιστορικά αλλόκοτου κουτιού, βρήκα ένα παιχνίδι με πραγματικό ενδιαφέρον. Δεν είναι για να το πάρεις υπερβολικά σοβαρά και έχει τα προβλήματά του, αλλά για μεγάλη παρέα που θέλει ξύλο στον χάρτη και τίμιο νταβαντούρι, το θεωρώ πολύ καλή πρόταση — σίγουρα προτιμότερη από παιχνίδια με καλύτερη φήμη, όπως το Mare Nostrum. Για μένα στέκεται οριακά στους πέντε, γίνεται καλό στους έξι και είναι στα καλύτερά του στους επτά. Αν δεν φτάνετε αυτά τα νούμερα, καλύτερα κοιτάξτε προς Dark Ages.