Hellenica: Story of Greece

Αν αγαπάς την Αρχαία Ελλάδα και την ιστορία της, μην κοιτάξεις αυτό το κουτί σαν σχολικό βιβλίο. Είναι μια ελεύθερη, γυαλιστερή μυθολογική παιδική χαρά: Τρώες ιππείς, Σπαρτιάτες, νησιά του Αιγαίου και η Χάρυβδη στριμώχνονται στο ίδιο πλάνο χωρίς να ζητούν άδεια από κανέναν. Η mythic edition ρίχνει στο τραπέζι αμέτρητο πλαστικό, κυριολεκτικά, και όλο αυτό έχει κατά στιγμές την αμήχανη, υπερβολική αύρα των Cyclades. Θα κάνεις ένα μικρό facepalm. Μετά θα αρχίσεις να το παίζεις.

Κάτω από το θέαμα βρίσκεται ένας τίμιος δανεισμός από το Clash of Cultures, ανακατεμένος με παλιό καλό Lang αμεριτρασίλ και μια πιο σύγχρονη κλίση προς το solo. Δεν υπάρχει εδώ κάποια μεγάλη, ολοκαίνουργια ιδέα που θα σε κάνει να ξαναγράψεις τη βιβλιοθήκη σου· υπάρχει όμως αρκετή ύλη για να κινείς τις δυνάμεις σου στον χάρτη, να χτίζεις ένταση και να ψάχνεις πού θα πέσει το επόμενο χτύπημα.

Το καλύτερο είναι ότι σε μεγάλη σύνθεση δεν περιμένεις απλώς τη σειρά σου για να κοιτάξεις πλαστικά αγαλματάκια. Οι παίκτες συγκρούονται, πατάνε ο ένας τον χώρο του άλλου και το τραπέζι σηκώνει τίμιο νταβαντούρι, αλλά με ελάχιστο downtime. Θα επιτεθείς στους φίλους σου και θα χαμογελάς γι’ αυτό. Αυτή είναι η σωστή πλευρά του παιχνιδιού.

Υπάρχει όμως ένα αγκάθι που δεν κρύβεται κάτω από κανένα κράνος. Το Hellenica είναι φτιαγμένο για επτά παίκτες: ακόμη και ο τυχαίος χάρτης κρατά σταθερές τις θέσεις των πρωτευουσών. Με λιγότερους είτε βάζεις bots είτε δέχεσαι ότι κάποιος ξεκινά με σοβαρό πλεονέκτημα. Στους πέντε οριακά στέκεται, στους έξι γίνεται καλό, στους επτά βρίσκει επιτέλους όλη τη φωνή του.

Μην το πάρεις υπερβολικά σοβαρά, ούτε ως ιστορική αναπαράσταση ούτε ως θρίαμβο πρωτοτυπίας. Για επτά ανθρώπους που θέλουν dudes on the map με υπόθεση, βάθος και κανονικό ξύλο, όμως, είναι πολύ τίμια πρόταση — και καλύτερη από το Mare Nostrum, που έχει αποκτήσει πολύ πιο γενναιόδωρη φήμη απ’ όση του αναλογεί. Αν δεν μαζεύετε αυτά τα νούμερα, καλύτερα να κοιτάξετε κάποιο από τα Dark Ages.