Heroes of Might and Magic III: The Board Game

Μετά από μια παρατεταμένη ανομβρία, το Heroes of Might and Magic III: The Board Game έκατσε στο τραπέζι μας ως ένα ευτυχώς ζουμερό παιχνίδι για τρεις. Ας ξεκαθαρίσουμε όμως κάτι από νωρίς: το προτεινόμενο 90–120 λεπτά είναι αστείο. Η πρώτη παρτίδα δεν έχει καμία σοβαρή πιθανότητα να τελειώσει κάτω από τέσσερις ώρες. Είναι εκείνη η γνώριμη πολωνική μεταφορά computer-game IP: πολλοί και κάπως overengineered κανόνες, πολλή προσπάθεια να αποδοθεί πιστά το πνεύμα του πρωτοτύπου, και gameplay τίμιο που με τον χρόνο αρχίζει να βαραίνει.

Ο καθένας παίρνει τη φυλή του, φτιάχνει ένα μικρό deck και ξεκινά να αλωνίζει τον χάρτη. Κυνηγάς resources, θησαυρούς και victory points ή objectives, με το παιχνίδι να προσπαθεί διαρκώς να σου θυμίσει το computer game που πιθανότατα έχετε λιώσει οι περισσότεροι. Το φλαφ είναι άφθονο και η αίσθηση της εξερεύνησης περνάει αρκετά καλά, ακόμη κι αν οι κανόνες θέλουν τον χρόνο και την προσοχή τους.

Οι μάχες γίνονται σε ξεχωριστό board και εκεί το παιχνίδι έχει μια πραγματικά έξυπνη ιδέα. Στην αρχή το θέαμα τρομάζει λίγο, ειδικά αν το Titan σάς έχει αφήσει ψυχολογικά κατάλοιπα από δωδεκάωρες παρτίδες, αλλά τελικά το σύστημα δίνει τίμιο και έξυπνο ξύλο. Το σημαντικό είναι ότι ο ουσιαστικός εχθρός δεν είναι τόσο ο απέναντι παίκτης όσο ο χρόνος: οι αναμετρήσεις και όλο αυτό το ταξίδι στον χάρτη ζητούν πολλές ώρες, αντί να μετατρέπονται απλώς σε αλληλοεξόντωση.

Μας άρεσε αρκετά, παρότι, όπως και το Burning Banners, χάνει λίγο στα σενάρια: δεν είναι όλα εξίσου καλά. Στα δύο το βρίσκω σίγουρα πιο ενδιαφέρον, ενώ μάλλον θα ήταν και ιδανικό για σόλο — ναι, χαχα. Θα το ξανάπαιζα σε κάποια ειδική περίσταση, γιατί περάσαμε όντως πολύ καλά. Αλλά αν έχω πέντε ή έξι ώρες να κάψω, προσωπικά θα προτιμήσω να βάλω στο τραπέζι έναν καρβουνιάρη ή ένα βαρύ wargame.