Heroes of Might and Magic III: The Board Game

Το κουτί γράφει 90–120 λεπτά και το τραπέζι γελάει. Η πρώτη παρτίδα θέλει άνετα τέσσερις ώρες, ίσως και παραπάνω, και φέρνει μαζί της ό,τι περιμένεις από μια πολωνική μεταφορά computer-game IP: κανόνες με παραπάνω βίδες απ’ όσες χρειάζεσαι, πολλή αγάπη για το αρχικό παιχνίδι και μια εμπειρία που σε γεμίζει πριν αρχίσει να σε βαραίνει. Αν έχεις λιώσει το Heroes III, όμως, αυτό το φλαφ το πίνεις με το κουτάλι.

Διαλέγεις φυλή, φτιάχνεις το μικρό σου deck και ξεχύνεσαι στον χάρτη. Μαζεύεις resources, ανοίγεις θησαυρούς, κυνηγάς victory points και objectives. Ο χάρτης σου δίνει συνέχεια κάτι να κάνεις και, φυσικά, κάτι που ο άλλος μπορεί να προλάβει πριν από σένα. Δεν είναι παιχνίδι για ένα γρήγορο πέρασμα· είναι εκστρατεία, και απλώνεται παντού.

Η μάχη μεταφέρεται στο δικό της board και στην αρχή σηκώνει φρύδι: θυμίζει Titan, άρα κάποιοι θα ακούσουν ήδη μακρινές καμπάνες από δωδεκάωρες παρτίδες. Εδώ όμως δουλεύει έξυπνα και το ξύλο πέφτει τίμια, χωρίς να γίνεται απλώς μια τιμωρία για όποιον κάθισε απέναντί σου. Το αληθινό του τέρας δεν είναι ο παίκτης απέναντί σου· είναι το ρολόι.

Μας άρεσε αρκετά, αλλά στα σενάρια έχει το ίδιο θέμα με το Burning Banners: δεν είναι όλα εξίσου καλά. Στα δύο μοιάζει σίγουρα πιο ενδιαφέρον, ενώ για σόλο φαίνεται να έχει πολύ νόημα. Θα το ξανάπαιζα για μια ειδική περίσταση και θα περνούσα πάλι καλά· απλώς, αν έχω πέντε ή έξι ώρες διαθέσιμες, μάλλον θα καλέσω στο τραπέζι έναν καρβουνιάρη ή ένα βαρύ wargame.