Illumination

Έχω αδυναμία στο πόσο αλλόκοτη και ωραία είναι η ιδέα του Illumination: δύο καλόγεροι κονταροχτυπιούνται για το πώς θα εικονογραφήσουν μοναστηριακά χειρόγραφα. Είναι ένα καθαρόαιμο φιλεράκι-brainburner για δύο παίκτες, με θεματολογία που πραγματικά του δίνει χαρακτήρα αντί να είναι απλώς ζωγραφισμένη από πάνω.

Στον πυρήνα του υπάρχει ένα έξυπνο σύστημα τοποθέτησης tiles, πλαισιωμένο από μια ολόκληρη κατασκευή με οικονομία, κάρτες και σκοράρισμα. Δεν είναι ένα παιχνίδι που σου ζητά να κοιτάς μόνο το επόμενο πλακίδιο: όλα αυτά τα επιμέρους συστήματα συνυπάρχουν και σε βάζουν να σκέφτεσαι τι χτίζεις, τι κρατάς και πώς θα μεταφραστεί η δουλειά σου σε πόντους.

Η βασική αλληλεπίδραση έρχεται στο bounded battle: όταν οι εικονογραφήσεις καδραριστούν, ανοίγει ένα μικρό παιχνίδι τύπου Reversi για το ποιος θα επικρατήσει. Εκεί είναι και το ζήτημά μου. Η ιδέα έχει ενδιαφέρον, αλλά το να παρακολουθείς σωστά τι συμβαίνει και ποιος κερδίζει γίνεται πονοκέφαλος, ειδικά μέσα σε όλα τα υπόλοιπα που ήδη ζητά το παιχνίδι.

Το βρίσκω ωραίο, απλώς κουραστικό σε βαθμό Curious Cargo. Σε μια online, scripted έκδοση όπου το σύστημα δεν θα σε αφήνει να κάνεις λάθος και θα κρατά εκείνο τον λογαριασμό, νομίζω πως θα το έπαιζα με πολύ μεγαλύτερη χαρά. Στο τραπέζι, η εξυπνάδα του μένει εκεί, αλλά μαζί της μένει και η κούραση.