Imperial Struggle

Στις πρώτες μου παρτίδες το Imperial Struggle έμοιαζε με καλό πούρο: δεν το βιάζεις, δεν το στριμώχνεις σε μια βραδιά με το ρολόι απέναντι, και περιμένεις να δεις τι αφήνει στο τέλος. Το πρόβλημα είναι ότι πριν προλάβεις να το απολαύσεις, πρέπει να θυμάσαι μια ολόκληρη ουρά από μικροκανόνες. Το manual, στο γνώριμο αλλά όχι ιδιαίτερα φιλικό format της GMT, δεν βοηθά αρκετά, ενώ λείπουν παραδείγματα και προειδοποιήσεις εκεί όπου πραγματικά τις χρειάζεσαι.

Εδώ δεν αρπάζεις τον αντίπαλο από τον λαιμό όπως στο Twilight Struggle και δεν τον πετάς κατευθείαν σε bear trap. Οι κινήσεις χτίζουν πιο μακριά, το σκοράρισμα πηγαίνει μπρος-πίσω και η αναμέτρηση συνήθως απλώνεται ως και τους έξι γύρους. Θέλει υπομονή. Θέλει να αφήσεις μια κίνηση να δουλέψει πριν πανηγυρίσεις.

Η μεταξύ σας σύγκρουση υπάρχει, απλώς δεν έχει το συνεχές άγχος των scoring και των actions του Twilight Struggle ή του 1984. Με πιο υποψιασμένους παίκτες και μεγαλύτερη έμφαση στον πόλεμο, η παρτίδα κύλησε πολύ πιο καθαρά και όμορφα. Δεν σε βαράει αμέσως· σε σπρώχνει να κοιτάς τον άλλον, να διαβάζεις πού ετοιμάζει την επόμενη επένδυσή του και να αποφασίζεις αν θα του τη χαλάσεις τώρα ή αργότερα. Και εκεί κρύβεται η έντασή του.

Ο χάρτης δεν βοηθά όσο θα έπρεπε: η εικονογράφηση δυσκολεύει την ανάγνωση αντί να την υπηρετεί. Μαζί με τους μικροκανόνες, αυτό κάνει τις πρώτες παρτίδες πιο εύκολα λάθος απ’ όσο τους αξίζει. Όταν όμως φύγουν οι παραλείψεις, μένει ένα γεμάτο παιχνίδι για δύο ανθρώπους που θέλουν μια πιο ήπια, πιο μακροπρόθεσμη μονομαχία και όχι να ταΐσουν έναν νέο παίκτη ξύλο από το πρώτο scoring.

Για μένα, η βελόνα ξεκίνησε στο «μου αρέσει, αλλά δεν τρελάθηκα» και, αφού παίχτηκε σωστά, έμεινε εκεί. Είναι καλό που το Imperial Struggle διαλέγει συνειδητά τα ακριβώς αντίθετα γούστα από εκείνα του Twilight Struggle· απλώς δεν διαλέγει τελικά τα δικά μου.

Updated session

Η μεταγενέστερη παρτίδα, χωρίς παραλείψεις στους μικροκανόνες και με παίκτες που ήξεραν καλύτερα τι κυνηγούν, επιβεβαίωσε ότι το παιχνίδι λειτουργεί όπως πρέπει. Δεν το ανέβασε όμως στις προτιμήσεις μου: η έλλειψη της πιο άμεσης αγωνίας του Twilight Struggle και του 1984 είναι χαρακτηριστικό του, όχι ελάττωμα — απλώς προτιμώ εκείνη την αγωνία.