Imperial Struggle

Δεν θέλω να το παίξω ειδικός μετά από δύο βιαστικές παρτίδες και μία κανονική. Το Imperial Struggle θέλει χρόνο, ησυχία και παρέα διατεθειμένη να το αφήσει να απλωθεί, σαν καλό πούρο· δεν είναι παιχνίδι για να το στριμώξεις ανάμεσα σε ρολόγια και υποχρεώσεις. Ακόμη και το ξαναπέρασμα των χαρτιών σε sleeves, οκτώ μήνες μετά, είχε κάτι συγκινητικό: ήταν μια υπόσχεση ότι θα του δώσω επιτέλους τον χρόνο που ζητάει.

Σε αντίθεση με το Twilight Struggle, εδώ δεν νιώθω ότι πρέπει να αρπάξω τον αντίπαλο από τον λαιμό και να τον πετάξω σε bear trap. Οι κινήσεις κοιτούν πιο μακριά, το σκορ πηγαινοέρχεται και η παρτίδα συνήθως τραβάει ως και τους έξι γύρους. Αυτό το συνεχές μπρος-πίσω είναι ευχάριστο, αλλά δίνει και μια πιο ήπια, λιγότερο ασφυκτική μορφή αντιπαράθεσης.

Η αλληλεπίδραση υπάρχει ξεκάθαρα, ειδικά όταν οι παίκτες είναι πιο υποψιασμένοι και δίνουν έμφαση στον πόλεμο, όμως δεν έχει τη διαρκή αγωνία των scoring και των actions που μου βγάζουν το Twilight Struggle ή το 1984. Η παρτίδα κυλάει όμορφα και σε γεμίζει, χωρίς να σε κρατάει μονίμως με το χέρι πάνω από το κουμπί πανικού. Για κάποιους αυτό θα είναι ακριβώς το ζητούμενο· για μένα είναι μια συνειδητή, αξιοσέβαστη επιλογή που απλώς δεν χτυπάει το αγαπημένο μου νεύρο.

Το μεγάλο αγκάθι στις πρώτες παρτίδες ήταν η παρουσίαση των κανόνων. Το illustration του χάρτη δεν με βοήθησε, ενώ το manual στο κλασικό GMT format κάνει ήδη δύσκολη δουλειά δυσκολότερη. Υπάρχουν πολλοί μικροκανόνες, ελάχιστα παραδείγματα και όχι αρκετά warning texts για να σε προφυλάξουν από παραλείψεις που είναι εύκολο να κάνεις όταν ακόμη μαθαίνεις. Μέχρι να φτάσουμε σε παρτίδα 100% σωστή, το παιχνίδι κουβαλούσε πάντα το μικρό άγχος του «μήπως ξεχάσαμε πάλι κάτι;».

Τελικά, μου αρέσει το Imperial Struggle, αλλά δεν τρελάθηκα. Είναι απολαυστικό και χορταστικό, και του αναγνωρίζω ότι επιλέγει συνειδητά να σταθεί απέναντι από το πιο επιθετικό, τιμωρητικό ύφος των συγγενών του. Απλώς, αφού έφυγε η ζελατίνα και το παίξαμε όπως πρέπει, δεν έμεινε τόσο ψηλά στις προσωπικές μου προτιμήσεις. Ίσως να το προτιμούσα με φρέσκους αντιπάλους που θέλουν αυτό το είδος σύγκρουσης χωρίς να φάνε από την αρχή το ξύλο που επιφυλάσσουν άλλα παιχνίδια στους νέους παίκτες.

Updated session

Η τρίτη παρτίδα, με τους μικροκανόνες και τις παραλείψεις επιτέλους τακτοποιημένες και με μεγαλύτερη έμφαση στον πόλεμο, επιβεβαίωσε ότι το παιχνίδι λειτουργεί και κυλάει όμορφα όταν το χειρίζεσαι σωστά. Δεν άλλαξε όμως την τελική μου προτίμηση: αντί να ανέβει, ξεκαθάρισε ότι η πιο χαλαρή του ένταση δεν είναι αυτό που ψάχνω περισσότερο.