Indonesia

Η πρώτη παρτίδα ήταν άκρως πετυχημένη, με κανονικό μακελειό, και καταλαβαίνω απολύτως γιατί τόσος κόσμος το βάζει στην κορυφή της Splotter. Για μένα είναι καθαρό 10άρι: ένα no-luck economic game με εύκολους αλλά όχι παιδικούς κανόνες, σωστή διάρκεια και εκείνο το καθαρό mind game που σε κρατάει μόνιμα στην τσίτα.

Στον πυρήνα του, το Indonesia είναι ένα οικονομικό παιχνίδι όπου η ουσία βρίσκεται στις αποφάσεις και όχι στην τύχη. Ο χάρτης γεμίζει, οι επιλογές στενεύουν και η παρτίδα μετατρέπεται σε σκληρό ανταγωνισμό: δεν αρκεί να κάνω κάτι καλό για μένα, πρέπει να βλέπω τι αφήνω διαθέσιμο στους άλλους και πώς θα τους στριμώξω.

Η ροή του περνάει από εποχές, και αυτό έχει σημασία ιδιαίτερα στον αριθμό παικτών. Στα πέντε, οι εποχές φεύγουν τόσο γρήγορα που η εμπειρία μοιάζει περισσότερο με μερακλίδικη μερίδα παϊδάκια παρά με ζουμερή μπριζόλα: χορταστική και επιθετική, αλλά κάπως βιαστική. Με τέσσερις παίκτες, αντίθετα, υποψιάζομαι ότι θα είναι από τις πραγματικά επικές αναμετρήσεις του είδους.

Αυτό που με κερδίζει είναι το design του, ακόμη κι όταν με εξαντλεί. Το παιχνίδι είναι πολύ δυνατό για όσους ήδη γνωρίζουν και αγαπούν το είδος, αλλά ο χάρτης και τα ελεεινά components των Ολλανδών χίπστερ κάνουν τη ζωή στο τραπέζι δυσκολότερη απ’ όσο θα ήθελα. Μετά τη δεύτερη φορά, βρέθηκα να θαυμάζω ξανά το σχέδιό του, ενώ ταυτόχρονα κουραζόμουν περισσότερο — και δεν ήμουν ο μόνος στο τραπέζι.

Updated session

Η δεύτερη παρτίδα επιβεβαίωσε πόσο επικό και ανελέητο μπορεί να γίνει το Indonesia, ακόμη κι αν τα όνειρά μου για οικονομική αυτοκρατορία διαλύθηκαν από αμείλικτους αντιπάλους. Η εκτίμησή μου για το παιχνίδι δεν έπεσε· η αντοχή μου όμως για τον χάρτη και τα components έπεσε αρκετά, τόσο ώστε να το βλέπω κάποτε να καταλήγει στα βαθιά ράφια.