Kemet: Blood and Sand

Επόμενο σύνορο: αιγυπτιακός διαφωτισμός. Το αρχικό Kemet μου είχε περάσει ξώφαλτσα· στην Κρήτη είχα δει μόνο μισή παρτίδα και δεν είχα συγκινηθεί ιδιαίτερα. Με τις διθυραμβικές κουβέντες για το Blood & Sand και τόσες θετικές κριτικές, το πήρα για να το σερβίρω στην παρέα αντί για άλλο ένα Ankh, που είχε ήδη αρέσει. Ωραία ιδέα. Σχεδόν ποιητική, αν αγνοήσεις το αποτέλεσμα.

Στη δική μου πρώτη επαφή, η παρτίδα έμοιαζε να έχει κριθεί από το setup. Από πολύ νωρίς, η άσπρη μαγεία έδινε την αίσθηση ότι κερνάει γλυκό του κουταλιού σε όλους τους υπόλοιπους, ενώ εμείς απλώς καθόμασταν να περιμένουμε την επίσημη επιβεβαίωση. Δεν ένιωσα ότι οι αποφάσεις μας άλλαζαν ουσιαστικά την κατεύθυνση της αναμέτρησης· περισσότερο παρακολουθούσαμε ένα προαναγγελθέν αποτέλεσμα να ξεδιπλώνεται.

Και αυτό είναι το είδος αλληλεπίδρασης που με κουράζει: όχι η σκληρή σύγκρουση καθαυτή, αλλά η υποψία πως η ισορροπία θα προκύψει επειδή «το τραπέζι» θα τη διορθώσει. Παίξαμε άλλη μία-δυο ώρες, με τους υπόλοιπους να προσπαθούν να σταθούν απέναντι σε ό,τι έβγαζε η άσπρη μαγεία, κι εγώ δεν είδα να γεννιέται η όρεξη για ανατροπή ή για δεύτερη εξερεύνηση. Μόνο η αίσθηση ότι το παιχνίδι ζητά από την παρέα να μπαλώσει κάτι που θα ήθελα να έχει φροντίσει το ίδιο.

Προφανώς, μία παρτίδα δεν είναι τελεσίδικη απόδειξη ότι το Kemet: Blood and Sand είναι χαλασμένο. Είναι όμως υπεραρκετή για να ενεργοποιήσει το προσωπικό μου «φαινόμενο Ντάνι Γκλόβερ»: I am too old for this shit. Δεν έχω πια ούτε την όρεξη ούτε την υπομονή για παιχνίδια που αφήνουν την ισορροπία ως ομαδική εργασία. Hard pass. Λανγκ θεέ, πάρε την ΠΑΕ.