Kemet: Blood and Sand

Το αρχικό Kemet το είχα δει μόνο φευγαλέα και δεν μου είχε μείνει. Το Blood & Sand ήρθε με τη φήμη της σαφώς καλύτερης εκδοχής και πήρε θέση στο τραπέζι αντί για άλλο Ankh, που είχε ήδη κερδίσει την παρέα. Η πρώτη επαφή ήταν απογοητευτική.

Η παρτίδα, όπως τη βίωσα, κρίθηκε ουσιαστικά στο setup. Από εκεί και πέρα, το παιχνίδι συνέχισε για μία-δυο ώρες όχι επειδή η κατάσταση άλλαζε, αλλά επειδή έπρεπε τυπικά να αποδειχθεί αυτό που είχε ήδη φανεί: η λευκή μαγεία κερνούσε γλυκό του κουταλιού όλους τους υπόλοιπους.

Αυτό είναι και το πρόβλημα του τρόπου που εξελίσσεται η αναμέτρηση. Οι επιλογές και η σύγκρουση μεταξύ παικτών δεν μου έδωσαν την αίσθηση ότι μπορούν να ανατρέψουν ένα προβάδισμα που χτίστηκε από την αρχική διάταξη· αντίθετα, περιμέναμε από το ίδιο το τραπέζι να διορθώσει την ισορροπία. Πολύ κομψό ως αίτημα προς τους παίκτες. Λιγότερο κομψό ως σχεδιασμός.

Μία μόνο παρτίδα δεν αρκεί για οριστικές διαγνώσεις, το αναγνωρίζω. Αρκεί όμως για να ξέρω ότι δεν έχω πια την όρεξη ούτε την υπομονή για παιχνίδια των οποίων η ισορροπία πρέπει να προκύπτει από την παρέα. Για μένα, hard pass.