Keydom's Dragons

Το Keydom's Dragons ήταν η αποκάλυψή μου: όλο το επικό νταβαντούρι του hidden-strength worker placement που έκανε γνωστό το Mechanisburgo, αλλά χωρίς την τρασίλα και το κάψιμο εκείνου του πρώτου παιχνιδιού, ούτε τη μινιμαλιστική ψυχρότητα του Throne of Allegoria. Θέλει πέντε και πάνω, θέλει την κατάλληλη παρέα, και τότε το τραπέζι κάνει ακριβώς τον θόρυβο που πρέπει.

Στην καρδιά του, βάζεις εργάτες με κρυμμένη δύναμη και προσπαθείς να διαβάσεις τι έχουν βάλει οι άλλοι πριν σε προλάβουν. Δεν είναι απλώς θέμα να βρεις μια καλή θέση· είναι θέμα να τη διεκδικήσεις, να μπλοκάρεις κάποιον και να τον αφήσεις να αναρωτιέται αν μόλις τον κέρδισες ή αν του έστησες θέατρο.

Η φάση με τους φρουρούς προσθέτει το ωραίο push-your-luck της υπόθεσης: τους κοροϊδεύεις, τραβάς το σχοινί και αποφασίζεις πότε θα σταματήσεις πριν σε σταματήσουν εκείνοι. Θα πισωμαχαιρώσετε φίλους, θα γελάσετε όταν το σχέδιο κάποιου γκρεμιστεί και, το σημαντικότερο, θα το κάνετε χωρίς να χρειάζεστε διδακτορικό για να συμμετέχετε. Εκεί ζει το παιχνίδι.

Αυτό είναι και το μοναδικό του αγκάθι. Δίπλα στα υπόλοιπα Key-something, το ειδικό του βάρος είναι σχεδόν μηδενικό, οπότε καταλαβαίνω γιατί το κοινό του Breese, που περιμένει πιο σύνθετο πράγμα, το κοίταξε κάπως στραβά.

Εγώ όμως το προτείνω ανεπιφύλακτα σε μεγάλες παρέες που αντέχουν ένα Dungeon Derby: δεν ήρθε να σας εντυπωσιάσει με βάθος, ήρθε να σας βάλει να κάνετε ο ένας τη ζωή του άλλου δύσκολη και να γελάτε γι’ αυτό.