Keydom's Dragons

Για μένα, το Keydom's Dragons ήταν η αποκάλυψη του καλοκαιριού. Παίρνει όλο εκείνο το επικό νταβαντούρι του hidden-strength worker placement που είδαμε πρώτα στο Mechanisburgo, αλλά χωρίς την τρασίλα και το κάψιμο του πρώτου, ούτε τη μινιμαλιστική ψυχρότητα του Throne of Allegoria.

Στον πυρήνα του είναι worker placement με κρυφή δύναμη: βάζεις τους εργάτες σου και προσπαθείς να διαβάσεις τι έχουν οι άλλοι στο μυαλό τους — και, κυρίως, τι δύναμη κρύβουν. Η ουσία δεν είναι να κάθεσαι ήσυχα και να χτίζεις το μικρό σου βασίλειο, αλλά να κοιτάζεις τις θέσεις και να αναρωτιέσαι ποιος πάει να σε προλάβει ή να σε στριμώξει.

Το παιχνίδι λάμπει όταν μαζεύονται πέντε ή περισσότεροι με τη σωστή διάθεση. Τότε βγαίνουν το πισομάχαιρωμα, οι κοροϊδίες γύρω από τους φρουρούς και αυτή η δόση push-your-unluck: συνεχίζεις να πιέζεις την τύχη σου, ενώ όλοι γύρω από το τραπέζι περιμένουν να δουν αν θα τη γλιτώσεις ή αν θα γίνεις το επόμενο αστείο.

Το μοναδικό μου παράπονο είναι πως, δίπλα στα υπόλοιπα Key-something, το ειδικό βάρος του είναι σχεδόν μηδενικό. Υποψιάζομαι ότι αυτό εξηγεί και τη σχετικά κακή βαθμολογία του: το κοινό του Breese μάλλον περιμένει πιο σύνθετα πράγματα. Εγώ όμως το προτείνω ανεπιφύλακτα σε παρέες που αντέχουν παιχνίδια σαν το Dungeon Derby. Hint hint. 🙂