Keyper

Το Keyper μοιάζει με μια σειρά ιδεών που θα ήθελα πολύ να μου συστηθούν καλύτερα. Το manual είναι από τα πιο κουραστικά που έχω ανοίξει πρόσφατα: πετάει μικρές αναφορές με μεγάλες συνέπειες χωρίς σύνοψη ή ένα καθαρό σημείο να επιστρέψεις. Βαθμός εγχειριδίου: κουραστικό C-, κι αυτό είναι κρίμα, γιατί από κάτω υπάρχει παιχνίδι.

Στο τραπέζι επικρατεί ο γνώριμος χαμός της σειράς Key: μεγάλα κομμάτια γης-χωράφια, πολύχρωμοι εργάτες, προσωπικό ταμπλό για κτήρια και στάβλους που φέρνουν λίγο Uwe στο μάτι. Τα κύρια ταμπλό, αυτά τα σχεδόν κυβικά origami πράγματα, θέλουν τη δική τους μικρή τελετή μέχρι να καταλάβεις πώς διπλώνουν και ξεδιπλώνουν. Είναι τραπέζι-γουρούνι, χωρίς καμία ντροπή.

Στον γύρο σου βάζεις έναν εργάτη σε ένα τετράγωνο του χάρτη, και το χρώμα του καθορίζει πόσες ενέργειες θα πάρεις. Η ουσία δεν είναι απλώς να βρεις την καλή θέση· είναι να μετρήσεις πόσο αποτελεσματική θα γίνει η θέση όταν μπουν κι άλλοι στο παιχνίδι. Εκεί αρχίζει να γυρίζει το μυαλό.

Ένας δεύτερος παίκτης μπορεί να ακολουθήσει στην ίδια επιλογή, δίνοντας και στους δύο περισσότερες ενέργειες. Αν δεν το κάνει, μπορεί αργότερα να αρπάξει μόνος του το έξτρα όφελος. Άρα δεν κοιτάς απλώς το δικό σου χωράφι: κοιτάς ποιος θα σε ακολουθήσει, ποιος θα σε αφήσει ξεκρέμαστο και πότε θα σου φάει το μπόνους. Μικρή κίνηση, αρκετό τσίμπημα.

Μόλις το παίξεις μία φορά, ο βασικός μηχανισμός ανοίγει όμορφα και η παρτίδα κυλάει απολαυστικά. Το scoring όμως προσγειώνει όλη αυτή την εξυπνάδα σε ένα πολύ πεζό κλείσιμο. Το Keyper έχει αρκετό μυαλό για να αξίζει την ταλαιπωρία του, αλλά όχι αρκετά καθαρό φινάλε για να γίνει κάτι παραπάνω από μια καλή, ακατάστατη παρτίδα.