Keyper

Το Keyper είναι η τελευταία, μάλλον κουρασμένη, επίσκεψη του Breese στο «Key» concept. Ένιωσα πως το ίδιο το παιχνίδι έχει πράγματα να πει, αλλά το manual κάνει ό,τι μπορεί για να μη μου τα πει καθαρά: μικρές αναφορές με μεγάλη σημασία, χωρίς περιλήψεις, sidebars ή άλλα βοηθήματα. Είναι από τα πιο εξαντλητικά εγχειρίδια που έχω πιάσει τελευταία, και αυτό είναι κρίμα. Στο τραπέζι απλώνεται ο γνώριμος αχταρμάς της σειράς: μεγάλα blocks γης-χωραφιών, πολύχρωμοι εργάτες, προσωπικό board για κτήρια και στάβλους σε ύφος Uwe. Και τα κεντρικά boards, κάτι κύβοι του Rubik που διπλώνουν και ξεδιπλώνουν, θέλουν τη δική τους μικρή τελετή κατανόησης πριν πάψεις να τα κοιτάς σαν γρίφο.

Ο βασικός κορμός είναι η αποδοτικότητα των ενεργειών. Στη σειρά μου τοποθετώ έναν εργάτη σε ένα τετραγωνάκι του χάρτη και, ανάλογα με το χρώμα του, παίρνω μία ή περισσότερες ενέργειες. Δεν είναι το είδος του συστήματος που περιγράφεται κομψά σε δύο προτάσεις — ειδικά όχι πριν από καφέ και πριν ανοίξω μια λίστα εργασιών δύο σελίδων. Όταν όμως το παίξεις μία φορά, αρχίζει να βγάζει νόημα και να αποκαλύπτει επιλογές.

Το ωραίο twist είναι πως ένας δεύτερος παίκτης μπορεί να ακολουθήσει την τοποθέτησή μου. Τότε και οι δύο παίρνουμε περισσότερες ενέργειες· αν δεν με ακολουθήσει, μπορώ να επιστρέψω αργότερα και να πάρω εγώ μόνος μου το έξτρα όφελος. Αυτή η μικρή, άμεση αλληλεπίδραση είναι που βάζει τους παίκτες να ζυγίζουν όχι μόνο τι θέλουν να κάνουν, αλλά και τι είναι διατεθειμένοι να ανοίξουν στους άλλους.

Τελικά το Keyper είναι απολαυστικό και κυλάει όμορφα. Το engine του είναι όντως έξυπνο, και αξίζει να επιμείνεις μέχρι να ξεπεράσεις τη δυσκίνητη παρουσίασή του. Για μένα, όμως, σκοντάφτει στο scoring: θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερο, ενώ το κλείσιμο καταλήγει υπερβολικά πεζό για ένα παιχνίδι με τόσο ζωηρό βασικό μηχανισμό.