La Stanza

Το La Stanza δείχνει προσεγμένο στο τραπέζι και τελειώνει γρήγορα. Αυτά είναι τα καλά νέα. Το κακό είναι ότι κάτω από την ωραία παραγωγή κρύβεται ένα παιχνίδι που μοιάζει να έχασε τον δρόμο του: πολλή τυχαιότητα, ελάχιστη πραγματική προσαρμογή και ένα optimisation puzzle που σε κρατά απασχολημένο χωρίς να σε ανταμείβει δίκαια.

Ο πυρήνας του είναι ένα συνεχές optimisation μιας κατάστασης που αλλάζει πολύ. Προσπαθείς να διαβάσεις την εξέλιξη του ταμπλό και να στρέψεις τη στρατηγική σου αναλόγως, όμως συχνά δεν υπάρχει αρκετός έλεγχος για να το κάνεις ουσιαστικά. Η τυχαιότητα δεν ανακατεύει απλώς τα δεδομένα· αποφασίζει ποια σχέδια επιτρέπεται να λειτουργήσουν.

Υπάρχει και η λογική του racing, αλλά είναι κακό racing: η πίεση να προχωρήσεις δεν συνοδεύεται από αρκετές διαφορετικές διαδρομές προς τη νίκη. Τα scoring tiles είναι άνισα, άρα η βαθμολογία μπορεί να γείρει απότομα, ενώ η αλληλεπίδραση περιορίζεται κυρίως στο να παρακολουθείς πώς το κοινό ταμπλό μεταβάλλει τις ήδη επισφαλείς επιλογές σου.

Το μηδενικό downtime και το ευχάριστο κάψιμο της βελτιστοποίησης δεν αρκούν για να σώσουν ένα σχέδιο τόσο ασταθές. Είναι όμορφο. Και μια λάμπα λάβας είναι όμορφη. Το La Stanza είναι, για μένα, μια κακή κόπια του Newton. Μακριά.