La Stanza

Μπήκα στο La Stanza με εμπιστοσύνη, αφού οι σχεδιαστές του το έκαναν instant blind buy για μένα. Κι όμως, η νύχτα —και σχεδόν η εβδομάδα— έκλεισε με αρνητικό πρόσημο. Η παραγωγή είναι όμορφη, αλλά αυτό είναι ένα πολύ γυαλιστερό περιτύλιγμα για κάτι που, δυστυχώς, δεν δουλεύει όπως θα έπρεπε.

Το παιχνίδι σε βάζει να προσπαθείς διαρκώς να κάνεις optimise μια κατάσταση που αλλάζει έντονα πάνω στο ταμπλό. Υπάρχει ένα ευχάριστο κάψιμο σε αυτή την προσπάθεια και, χάρη στη μικρή διάρκειά του και το μηδενικό downtime, οι γύροι κυλούν γρήγορα. Αλλά όταν η εξέλιξη του ταμπλό είναι τόσο μεταβλητή, το να σχεδιάζω κάτι και να το προσαρμόζω στην πορεία γίνεται πολύ πιο δύσκολο απ’ όσο θα ήθελα.

Η αλληλεπίδραση μοιάζει κυρίως με race: όλοι τρέχουμε να εκμεταλλευτούμε τις διαθέσιμες ευκαιρίες και τα scoring tiles. Εκεί όμως το σύστημα στραβώνει, γιατί τα tiles δεν είναι ισορροπημένα, το racing δεν έχει την ένταση ή την καθαρότητα που χρειάζεται, και δεν βλέπω αρκετά διαφορετικά victory paths ώστε να σωθεί η κατάσταση. Αντί για ουσιαστικές επιλογές, νιώθω συχνά ότι παίζω απέναντι στη ραντομίλα και εύχομαι να μου κάτσει το σωστό πράγμα.

Για μένα είναι μια κακή κόπια του Newton: κρατά λίγη από την αγωνία του optimisation, αλλά χάνει τη στρατηγική ευελιξία και τη δικαιοσύνη που θα την έκαναν ενδιαφέρουσα. Αν σας αρέσει να κοιτάτε ωραία παραγωγή ενώ ένα scoring tile αποφασίζει πόσο καλά πήγατε, παρακαλώ. Οι υπόλοιποι, stay away.