Lawyer Up

Το Lawyer Up έχει γίνει ένα από εκείνα τα φιλεράκια για δύο που βγαίνουν συχνά στο τραπέζι αυτό τον καιρό. Δεν θα το πω αριστούργημα, αλλά έχει αυτό το ωραίο πράγμα που σε κάνει να θέλεις άλλη μία παρτίδα, επειδή η πρώτη μοιάζει περισσότερο με γνωριμία παρά με την πραγματική εμπειρία.

Ο πυρήνας του παιχνιδιού, όπως τον έχω ζήσει στο Case 00, περιστρέφεται γύρω από το card pool της υπόθεσης. Στην αρχή δεν ξέρεις καλά τι κυκλοφορεί, οπότε παίζεις πιο πολύ εξερευνητικά και προσπαθείς να καταλάβεις τι σου δίνει το ίδιο το υλικό της υπόθεσης.

Στις επόμενες παρτίδες, όταν οι κάρτες αρχίζουν να σου γίνονται οικείες, η επιλογή των μαρτύρων αποκτά πολύ μεγαλύτερο βάρος. Εκεί βρίσκεται και η ουσιαστική αλληλεπίδραση των δύο παικτών: δεν διαλέγεις απλώς αυτό που σου φαίνεται χρήσιμο, αλλά σκέφτεσαι τη σειρά με την οποία οι επιλογές σου θα αφήσουν ή θα στερήσουν πράγματα από τον απέναντι.

Γι’ αυτό και οι επαναληπτικές παρτίδες μου φαίνονται σαφώς καλύτερες από την πρώτη. Αυτή την περίοδο το προτιμώ από το Radlands, αν και κρατάω μια επιφύλαξη: έχω παίξει μόνο το Case 00 και δεν ξέρω ακόμη αν οι υπόλοιπες υποθέσεις ανεβάζουν το παιχνίδι ή τελικά σε ξενερώνουν.