Looney Tunes Mayhem

Υπό κανονικές συνθήκες δεν θα το πλησίαζα, αλλά η αναζήτηση επιτραπέζιων που να κρατούν το ενδιαφέρον ενός παιδιού με έφερε στο Looney Tunes Mayhem. Οι προβαμμένες φιγούρες είναι πράγματι το δυνατό του χαρτί: στέκονται όμορφα στο τραπέζι και πουλάνε αμέσως την υπόσχεση ενός καρτουνίστικου καβγά. Κρίμα που οι Looney Tunes δεν φαίνεται να έχουν πια την ίδια έλξη στα νέα παιδιά· ακόμη μεγαλύτερο κρίμα που το υπόλοιπο παιχνίδι μοιάζει να πόνταρε ακριβώς σε αυτές τις φιγούρες.

Μια παρτίδα κρατά περίπου μισή ώρα: διαλέγεις δύο χαρακτήρες από τους διαθέσιμους και προσπαθείς να δείρεις την αντίπαλη ομάδα. Οι ενεργοποιήσεις εναλλάσσονται, άρα δεν κάθεσαι να κοιτάς τον άλλον να παίζει μόνος του, και οι ικανότητες βασίζονται στα ζάρια. Ο κορμός είναι ψιλο-οκ. Μέχρι εκεί.

Το πρόβλημα είναι ότι το παιχνίδι δεν αποφασίζει ποτέ αν θέλει να είναι ξέφρενο yolo ζαροπαίχνιδο ή κάτι πιο στρωτό και ελεγχόμενο. Δεν είναι τόσο απλό ώστε δύο εξάχρονα να το παίξουν άνετα μόνα τους, ούτε προσφέρει αρκετές αποφάσεις για να μείνει στη μνήμη των μεγαλύτερων. Και αν κάποιος θελήσει να το πάρει σοβαρά με expansions, βρίσκει το Sylvester/Coyote combo να έχει ήδη κάνει τη δουλειά του για λογαριασμό του.

Οι φιγούρες είναι ωραίες. Το παιχνίδι που τις συνοδεύει είναι μια αρπαχτή με αξιοπρεπή σκελετό, χαμένη ευκαιρία και εντυπωσιακά κουλή παραγωγή για τόσο πρόσφατη κυκλοφορία.