Looney Tunes Mayhem

Υπό κανονικές συνθήκες δεν θα το άγγιζα ούτε με γάντια φούρνου. Αλλά όταν κυνηγάς επιτραπέζια που θα κερδίσουν το ενδιαφέρον του διαδόχου, κάνεις και υποχωρήσεις — και έτσι κατέληξα με το Looney Tunes Mayhem. Οι προβαμμένες φιγούρες είναι αναμφίβολα το μεγάλο του χαρτί: στήνονται στο τραπέζι, είναι όμορφες και ουσιαστικά πουλάνε μόνες τους το κουτί. Μόνο που ούτε οι Looney Tunes μοιάζουν πια να έχουν τόσο αυτονόητη απήχηση στα παιδιά, άρα μένει να αναρωτιέμαι τι ακριβώς σώζουν εδώ αυτές οι μινιατούρες.

Η παρτίδα κρατά περίπου μισή ώρα. Κάθε πλευρά διαλέγει δύο χαρακτήρες από τους διαθέσιμους και ο στόχος είναι ο απλούστατος, τίμιος στόχος ενός arena παιχνιδιού: να δείρεις την αντίπαλη ομάδα πριν σε δείρει εκείνη. Οι παίκτες ενεργοποιούν εναλλάξ τους χαρακτήρες τους, οπότε τουλάχιστον υπάρχει μια στοιχειώδης ροή και δεν κάθεσαι απλώς να κοιτάς τον άλλον να παίζει.

Οι ικανότητες βασίζονται στα ζάρια, και εκεί το παιχνίδι αρχίζει να κοιτάζει με νοσταλγία το χάος χωρίς να έχει το θάρρος να βουτήξει ολοκληρωτικά μέσα του. Ο κορμός με τις εναλλάξ ενεργοποιήσεις και τις dice-based ικανότητες είναι ψιλο-οκ, αλλά το παιχνίδι δεν ξεκαθαρίζει ποτέ αν θέλει να είναι ένα yolo ζαροπαίχνιδο ή κάτι πιο στρωτό και ελεγχόμενο. Το αποτέλεσμα είναι μια σύγκρουση χαρακτήρων που λειτουργεί, τεχνικά, αλλά δεν αφήνει σχεδόν τίποτα πίσω της.

Και σαν να μην έφτανε η αδιαφορία της βασικής εμπειρίας, δεν είναι καν τόσο απλό ώστε δύο εξάχρονα να μπορούν να το παίξουν μόνα τους. Αν μάλιστα κάποιος αποφασίσει να το πάρει σοβαρά και να προσθέσει expansions, η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο απογοητευτική: υπάρχουν εντελώς σπασμένοι συνδυασμοί, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το δίδυμο Sylvester/Coyote. Για μένα είναι αρπαχτή και χαμένη ευκαιρία: μια παραγωγή του 2023 που ποντάρει στις φιγούρες της για να μη χρειαστεί να δικαιολογήσει το παιχνίδι που τις συνοδεύει.