Lorenzo il Magnifico

Αγαπώ τον Luciani, κι όμως τον Lorenzo il Magnifico τον άφησα να περάσει όταν πρωτοβγήκε. Η πλήρης έκδοση, με όλα τα κομφόρ και τα expansions της, ήταν αρκετή για να με τραβήξει πίσω στο τραπέζι. Στη βασική του μορφή είναι καθαρός, σφιχτός και σωστής διάρκειας, χωρίς να με εξαντλήσει· απλώς δεν ήταν ακόμη εκείνο το euro που σε κάνει να ζητάς αμέσως άλλη μία παρτίδα.

Στον πυρήνα του είναι worker placement: σε κάθε γύρο αποφασίζεις πού θα δεσμεύσεις τους εργάτες σου και πόσο χώρο θα αφήσεις στους υπόλοιπους. Η πίεση δεν έρχεται από φανφάρες αλλά από τις επιλογές που κλείνουν μπροστά σου, και αυτό το «σφιχτό» λειτουργεί πολύ καλά χωρίς να γίνεται αγγαρεία.

Τα expansions βάζουν περισσότερο κάψιμο και περισσότερους λόγους να κοιτάς τι κάνουν οι άλλοι. Το Pazzi Conspiracy, ειδικά, φέρνει οικογένειες σε auction, και αν αφήσεις κάποιον να τις πάρει χωρίς να τον πιέσεις, θα τον βλέπεις να ανοίγει προβάδισμα ενώ εσύ θα αναρωτιέσαι πότε ακριβώς αποφάσισες να είσαι ευγενικός.

Με όλα μέσα, ο Lorenzo είναι πια από εκείνα τα euro που παίζω οποτεδήποτε με χαρά. Η παρτίδα των πέντε κύλησε άνετα ακόμη και με νέους παίκτες στο τραπέζι, είχε κοντινό φίνις και με έπεισε ότι σπάνια βρίσκεις τόσο βαρύ euro να στέκεται τόσο καλά σε αυτό το πλήθος. Δεν είναι κεραυνοβόλος έρωτας· είναι όμως ένα κλασικό οκτάρι που κερδίζει θέση δίπλα στα αγαπημένα της παρέας.

Updated session

Η μεταγενέστερη παρτίδα με πέντε παίκτες και όλα τα expansions επιβεβαίωσε ότι η αρχική, συγκρατημένη εντύπωσή μου ήταν χαμηλότερη από όσο άξιζε στο παιχνίδι. Η μόνη επιφύλαξη είναι πως το Pazzi θέλει γνώση και προσοχή: οι πολύ δυνατές οικογένειες μπορούν να δώσουν άνετο προβάδισμα όταν το τραπέζι δεν τις αντιμετωπίζει σωστά.