Κριτική
Lost Ruins of Arnak
Το Lost Ruins of Arnak παραμένει ένα χορταστικό, ευχάριστο υβρίδιο deckbuilding και worker placement, αλλά η αλληλεπίδρασή του και ορισμένες αιχμηρές ανισορροπίες το κρατούν ένα κλικ κάτω από τα πολύ μεγάλα της κατηγορίας. Με τους Expedition Leaders δείχνει πολύ πιο ανθεκτικό στον χρόνο.
- Κυκλοφορία
- 2020
- Σχεδιαστής
- Elwen, Mín
- Εκδότης
- Czech Games Edition (CGE), Brädspel.se, Cranio Creations
- Παίκτες
- 1–4
- Διάρκεια
- 120 λεπτά
Έχω αδυναμία στα παιχνίδια που σε κάνουν να περνάς καλά χωρίς να σου ζητούν να κάνεις διδακτορικό πριν την πρώτη παρτίδα, και το Lost Ruins of Arnak είναι ακριβώς τέτοια περίπτωση. Οι Τσέχοι της CCG επιβεβαιώνουν ξανά ότι αξίζει να τους προσέχεις: εδώ έχουμε ένα feelgood παιχνίδι, σφιχτό και αρκετά ενδιαφέρον ώστε να χωράει άνετα σε μια διευρυμένη συλλογή. Δεν ανακαλύπτει τον τροχό —είναι μάλλον vanilla και θυμίζει αρκετά άλλα— αλλά ξέρει να σερβίρει όσα κάνει με χορταστικό τρόπο.
Στον πυρήνα του, συνδυάζει deckbuilding, worker placement και μια κούρσα προόδου. Διαλέγω πώς θα αξιοποιήσω τις κάρτες και τους εργάτες μου, εξερευνώ τοποθεσίες και προσπαθώ να χτίσω μια αποδοτική διαδρομή μέσα στην παρτίδα. Υπάρχουν αρκετές στρατηγικές για να κυνηγήσω, άρα δεν ένιωσα ότι το παιχνίδι με σπρώχνει μονότονα σε μία μόνο λύση.
Η αλληλεπίδραση, όμως, είναι το σημείο όπου εγώ ήθελα περισσότερη ένταση. Το Arnak μου βγήκε πολύ solitaire: οι παίκτες τρέχουν παράλληλα τις μηχανές τους και η κούρσα δεν αρκεί πάντοτε για να δημιουργήσει πραγματική τριβή. Επιπλέον, το πρώτο exploration μπορεί να γίνει ενοχλητικά τυχαίο· αν σου πέσει site που παράγει fear και δεν είναι εύκολος ούτε ο guardian, μπορεί να νιώσεις ότι βγήκες από την κούρσα πριν καν αρχίσει σωστά. Και όταν κάποιος πάρει το war mask μαζί με το άλλο artifact που καθαρίζει guardian ξερά, έχω δει να ανοίγει διαφορά που δύσκολα μαζεύεται. Αυτό, μαζί με τον runaway leader, θέλει λίγη προσοχή — ίσως και tuning.
Μετά από τις πρώτες τρεις παρτίδες μου, δεν το έβαλα στην κουβέντα για παιχνίδι της χρονιάς. Δεν είχε εκείνο το σοκ εμπειρίας που μου δίνει, για παράδειγμα, το Beyond the Sun, και απέναντι στο συγγενικό Dune: Imperium το θεωρώ ένα κλικ πιο κάτω. Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι καθόλου παιχνίδι που θα άφηνα στο ράφι: μια δεκαριά παρτίδες μέσα στη χρονιά τις αξίζει άνετα.
Updated session
Η μεταγενέστερη συνεδρία δεν ανέτρεψε τις αρχικές μου επιφυλάξεις, αλλά επιβεβαίωσε την αντοχή του στον χρόνο. Με τους Expedition Leaders το θεωρώ πάντα δυνατή παιχνιδάρα, ωραία και τόσο όσο· χωρίς αυτούς, το βασικό παιχνίδι μου φαίνεται σχεδόν solved. Αν δεν το έχετε ήδη, θα το αναζητούσα σε καλή τιμή σε αγοροπωλησία.
Source: BoardGameGeek
0 comments
Sign in to react or comment.


