Mare Nostrum: Empires

Το Mare Nostrum: Empires έρχεται με υψηλή φήμη, με φίλους που το βάζουν συχνά στο τραπέζι και με θέμα και κανόνες που, στα χαρτιά, με τραβούν. Κι όμως, ήταν από τις χειρότερες εμπειρίες μου φέτος. Η προσδοκία ήταν μεγάλη· η προσγείωση είχε τον χαρακτήρα σάπιου φυστικιού Αιγίνης.

Στην πράξη, ο βασικός του ρυθμός ζητά από όλους να προσεγγίσουν τις επιλογές τους με έναν αρκετά συγκεκριμένο τρόπο. Δεν αρκεί απλώς να καθίσεις, να καταλάβεις τι κάνεις και να παίξεις σύμφωνα με το συμφέρον σου· πρέπει η παρέα να έχει πιάσει και το πνεύμα με το οποίο θέλει να λειτουργήσει το παιχνίδι. Αυτό είναι πολύ δουλειά για έναν μηχανισμό που υποτίθεται ότι σε παρασύρει μόνος του.

Και η αλληλεπίδραση, αντί να παράγει φυσικά ένταση ανάμεσα στους παίκτες, μοιάζει να εξαρτάται από το αν όλοι θα δώσουν προσοχή στις ίδιες λεπτομέρειες και θα κινηθούν μέσα στα ίδια άγραφα όρια. Αν δεν το κάνουν, η παρτίδα δεν στραβώνει απλώς: ξεφουσκώνει. Ένα παιχνίδι που χρειάζεται τη σωστή συλλογική στάση για να αρχίσει να δουλεύει έχει ήδη μεταθέσει στους παίκτες μέρος της δικής του δουλειάς.

Θέλω να του δώσω δεύτερη ευκαιρία, γιατί μια παρέα που εκτιμώ το παίζει τακτικά και ίσως εμείς χάσαμε το κλειδί. Προς το παρόν, όμως, το Mare Nostrum: Empires ήταν μια μεγάλη απογοήτευση με πολύ καλή φήμη.