Mare Nostrum: Empires

Μπήκα στο Mare Nostrum: Empires με προσδοκίες. Έχει ψηλό rating στο BGG, φίλοι των οποίων εκτιμώ την άποψη το στήνουν τουλάχιστον μία φορά το τρίμηνο, ενώ τόσο το θέμα όσο και οι κανόνες του ακούγονταν ακριβώς σαν πράγματα που θα ιντρίγκαραν την παρέα μας. Κι όμως, για μένα κατέληξε να είναι από τα χειρότερα παιχνίδια που έπαιξα φέτος. Μεγάλη απογοήτευση.

Δεν θα κάνω πως μπορώ να αναλύσω συστήματα που δεν μου έδωσαν αυτό που περίμενα. Στο τραπέζι, το παιχνίδι ζητά από όλους να μπουν στη λογική του και να χειριστούν τους κανόνες του με έναν συγκεκριμένο τρόπο· τουλάχιστον αυτό ήταν το συμπέρασμα στο οποίο καταλήξαμε μετά από αρκετή κουβέντα.

Το κρίσιμο, όπως το βιώσαμε, είναι η συλλογική προσέγγιση. Για να βγάλει γούστα, μάλλον όλοι πρέπει να δώσουν παραπάνω προσοχή σε ορισμένα πράγματα και να παίξουν με τον τρόπο που το ίδιο το παιχνίδι φαίνεται να απαιτεί. Αν αυτό δεν συμβεί, η εμπειρία απλώς δεν δένει. Φλοξ.

Η δική μου πρώτη παρτίδα ήταν κακή εμπειρία, σαν να σου πέφτει το σάπιο φυστίκι Αιγίνης μέσα στο σακουλάκι. Ευτυχώς, κάπου εκεί κατέφτασε το φαγητό —με πάνω από μία ώρα καθυστέρηση— και η ξενέρα πνίγηκε κάπως σε τσένταρ και χοληστερίνη. Όποιος αγνοεί τις θεραπευτικές ιδιότητες της πίτσας, ας αναθεωρήσει. Αφού περιδρομιάσαμε, αποφασίσαμε σωστά να μη λήξει έτσι η βραδιά και να παίξουμε και κάτι ακόμη. Παρ’ όλη την απογοήτευση, θέλω να δώσω στο Mare Nostrum: Empires μια δεύτερη ευκαιρία.