Meltwater

Το Meltwater με έριξε σε μια πολύ ιδιαίτερη μεταπυρηνική Ανταρκτική: οι τελευταίοι επιζώντες τσακώνονται για την τελευταία σπιθαμή γης, ενώ ο πυρηνικός χειμώνας καλπάζει προς το μέρος τους. Είναι γρήγορο παιχνίδι στρατηγικής για δύο, αλλά σίγουρα δεν είναι από αυτά που εξηγείς χαλαρά και ξεκινάς αμέσως.

Στον πυρήνα του δεν πρόκειται απλώς για ένα wargame, παρότι η σύγκρουση για το έδαφος είναι εκεί. Η παρτίδα περιστρέφεται γύρω από την επιβίωση σε έναν κόσμο που σε στενεύει συνεχώς: πρέπει να διαχειριστείς τους ανθρώπους σου και τον χώρο που απομένει πριν σε προλάβει ο χειμώνας.

Η αλληλεπίδραση είναι το ζουμί. Αντί να σκέφτεσαι μόνο πώς θα νικήσεις στρατιωτικά τον αντίπαλο, προσπαθείς να φέρεις τους επιζώντες του στα όριά τους, ώστε να πεινάσουν και να αυτομολήσουν. Αυτό το hunger-management στοιχείο είναι που το κάνει πιο παράξενο και πιο ενδιαφέρον από ένα καθαρό παιχνίδι πολέμου.

Οι κανόνες είναι απλοί στην επιφάνεια, αλλά τους διαβάζαμε και τους ξαναδιαβάζαμε χωρίς να καταλαβαίνουμε πάντα τι ακριβώς θέλει να πει ο ποιητής. Τελικά τα καταφέραμε, όμως δεν μπορώ να πω ότι τρελάθηκα. Παρ’ όλα αυτά, είναι αρκετά ιδιαίτερο ώστε να αξίζει μία παρτίδα. Και, αν πιστέψω τα φόρα, η αρχική έκδοση είναι πιο streamlined από την επανέκδοση της Capstone που κυκλοφορεί τώρα.