Mistborn: House War

Το δοκιμάσαμε με πέντε παίκτες, αριθμός που μου φαίνεται σχεδόν ιδανικός για παιχνίδι διαπραγμάτευσης. Το πρώτο πράγμα που μου έμεινε είναι το flavor: το Mistborn: House War ξέρει να πουλάει το θέμα του, ενώ και η παραγωγή του είναι πραγματικά όμορφη. Είναι από εκείνα τα παιχνίδια που χαίρεσαι να έχεις απλωμένα στο τραπέζι, ακόμη κι αν το gameplay τελικά μένει απλώς στο «οκ».

Ο πυρήνας του είναι, όπως περιμένει κανείς, η διαπραγμάτευση. Με πέντε άτομα υπήρχε αρκετός κόσμος ώστε οι συζητήσεις, οι συμφωνίες και οι διαφορετικές επιδιώξεις να έχουν ενδιαφέρον, χωρίς να μοιάζει ότι η παρτίδα παίζεται μόνο ανάμεσα σε δύο παίκτες. Η αλληλεπίδραση είναι το βασικό του πιάτο: χρειάζεται να διαβάζεις το τραπέζι και να αποφασίζεις πότε σε συμφέρει να συνεργαστείς και πότε όχι.

Εκεί που με έχασε κάπως είναι η ροή του. Όπως συμβαίνει με αρκετά negotiation games, το πότε παίζεται το καθετί δεν έχει την καθαρότητα που θα ήθελα, και η συνολική αίσθηση μπορεί να γίνει αχταρμάς. Δεν είναι ότι η διαπραγμάτευση δεν λειτουργεί· είναι ότι θα ήθελα καλύτερο timing, ώστε οι παρεμβάσεις και οι αποφάσεις να έρχονται με πιο καθαρό και ελεγχόμενο τρόπο.

Προσωπικά το προτιμώ από το New Angeles, αν και αυτό είναι καθαρά υποκειμενικό. Το βέβαιο είναι ότι τα negotiation games δεν είναι για όλους. Αν δεν σας αρέσει ήδη αυτό το είδος αλληλεπίδρασης — και ειδικά αν δεν είστε και φίλοι του Mistborn — μάλλον καλύτερα να ασχοληθείτε με κάτι άλλο.