Mistborn: House War

Στα πέντε άτομα, το Mistborn: House War βρήκε επιτέλους τον φυσικό του χώρο: αρκετά πρόσωπα στο τραπέζι, αρκετές υποσχέσεις στον αέρα και αρκετό Mistborn flavor ώστε η όλη ιστορία να μοιάζει με κάτι περισσότερο από μια ξερή διαπραγμάτευση. Η παραγωγή είναι όμορφη και φροντισμένη, κι αυτό βοηθά πολύ όταν κάθε συμφωνία χρειάζεται λίγο θέατρο για να πουληθεί.

Ο πυρήνας είναι η διαπραγμάτευση: κοιτάς τι χρειάζεσαι, ακούς τι χρειάζονται οι άλλοι και προσπαθείς να τους οδηγήσεις σε μια συμφωνία που, κατά προτίμηση, σε βολεύει λίγο περισσότερο. Οι παίκτες δεν απλώς συνυπάρχουν· παζαρεύουν, πιέζουν και ζυγίζουν ποιον αξίζει να εξυπηρετήσουν αυτή τη στιγμή.

Το πρόβλημα είναι το timing, δηλαδή το πότε παίζεται το καθετί μέσα σε αυτή τη διαδικασία. Συχνά η ροή γίνεται αχταρμάς και η ένταση της διαπραγμάτευσης δεν μετατρέπεται πάντα σε καθαρή, κοφτερή απόφαση· πρέπει να ξεμπερδέψεις πρώτα τι ακολουθεί και μετά να αποφασίσεις ποιον θα στριμώξεις. Ο κανόνας σε αυτό το σημείο παίρνει ένα μέτριο βαθμό, γιατί δεν κάνει τη δουλειά του όσο καθαρά θα έπρεπε.

Για μένα είναι καλύτερο από το New Angeles, αν και αυτό είναι καθαρά θέμα γούστου και ανοχής στο χάος. Δεν είναι παιχνίδι για όλους: αν δεν σε τραβά η διαπραγμάτευση, ή αν το Mistborn δεν σου λέει τίποτα, υπάρχουν πολύ λιγότερο μπελαλίδικοι τρόποι να περάσεις ένα βράδυ. Για τους σωστούς πέντε και τους σωστούς φίλους, όμως, έχει αρκετό δηλητήριο στο τραπέζι.