Molly House

Είδα Cole Wehrle, είδα τον τίτλο και, με μια εντυπωσιακά λανθασμένη συντόμευση του εγκεφάλου μου προς Thomas Spitzer, περίμενα ένα βαρύ euro τύπου After Pablo παντρεμένο με Kohle & Kolonie. Αντί γι’ αυτό, άνοιξα το Molly House και το εγχειρίδιο με κοίταξε πίσω. Δεν μάσησα· το θέμα του είναι ασυνήθιστο, το ιστορικό υλικό του έχει βάρος, και το παιχνίδι ξεκάθαρα δεν προσπαθεί να μοιάσει με κάτι ακίνδυνο.

Οι μηχανισμοί του είναι εξίσου ιδιαίτεροι με το θέμα του, με μια συγγένεια προς Pax και Arcs χωρίς να καταλήγουν σε εύκολη ετικέτα. Η ροή των γύρων δεν σου δίνει μια ήσυχη, προφανή ρουτίνα για να την εκτελείς· ζητά να καταλάβεις τη λογική του συστήματος πριν αρχίσεις να εμπιστεύεσαι τις κινήσεις σου. Το Molly House έχει κάτι να πει, αλλά ζητά να μπουν όλοι στο τραπέζι ήδη διδάκτορες της δικής του γλώσσας.

Και εκεί βρίσκεται η πραγματική αλληλεπίδραση: δεν αρκεί να ξέρεις εσύ τι κάνεις, πρέπει να το ξέρουν και οι άλλοι, αλλιώς κάθε γύρος γίνεται συλλογική ανασκαφή στο εγχειρίδιο και στις πιθανές παρερμηνείες του. Θα κοιτάζεστε, θα συζητάτε, θα αναρωτιέστε αν το παίξατε σωστά, και το παιχνίδι δεν φαίνεται πρόθυμο να σας χαρίσει τη βεβαιότητα. Για μια παρέα που θέλει να το πάρει πολύ σοβαρά, αυτό ίσως είναι ακριβώς το κάλεσμα. Για τους υπόλοιπους, είναι αρκετά βαρύ φορτίο.

Σέβομαι το θάρρος του και αναγνωρίζω ότι δεν μασάει με το θέμα ή με τις ιδέες του. Αλλά δεν συμμερίζομαι την άποψη ότι το να μην καταλαβαίνεις καλά πώς παίζεται δεν μειώνει καθόλου τη διασκέδαση. Οι κοινοί θνητοί μάλλον θα διαλέξουμε κάτι πιο προσγειωμένο.