Molly House

Μετά τα μπουντρούμια, βρεθήκαμε απέναντι σε έναν πολύ διαφορετικό εχθρό. Βλέπω Cole Wehrle στο κουτί —παρότι δεν είμαι ο μεγαλύτερος οπαδός του— και ο εγκέφαλός μου, από κάποιον ανεξήγητο συνειρμό, περιμένει Thomas Spitzer και παθαίνει instant FOMO. Είδα το Molly House στα pre-orders, διάβασα τον τίτλο και φαντάστηκα ένα βαρύ euro με εμπόριο MDMA, κάτι σαν After Pablo παντρεμένο με Kohle & Kolonie. Η στιγμή που άνοιξα το κουτί και έπιασα το manual ήταν, ευτυχώς για την αξιοπρέπειά μου, εκτός κάμερας.

Στην πράξη, το παιχνίδι δεν είναι αυτό το προσγειωμένο, «κάνω τη δουλίτσα μου και μετράω κέρδη» euro που είχα πλάσει στο κεφάλι μου. Είναι ένα ιδιαίτερο σχέδιο, με ιδιαίτερο θέμα και ιδιαίτερους μηχανισμούς, που μου έδωσε την αίσθηση ενός Pax περασμένου από το φίλτρο του Arcs. Για να λειτουργήσει όμως το σύστημα όπως πρέπει, δεν αρκεί να ξέρεις χοντρικά τι κάνεις: όλοι στο τραπέζι πρέπει να έχουν καταλάβει τι παίζεται και να το αντιμετωπίζουν με σοβαρότητα.

Και εκεί είναι το βασικό μου αγκάθι. Το manual και το ιστορικό του πλαίσιο έχουν πράγματα να προσφέρουν —τουλάχιστον εξηγούν καλύτερα το κλίμα και τις απειλές που κρέμονται πάνω από το θέμα— αλλά η εμπειρία δεν συγχωρεί εύκολα μια παρέα που ακόμα ψάχνεται. Αν οι παίκτες δεν είναι, πρακτικά, διδάκτορες του Molly House, πρόθυμοι να διαβάσουν, να θυμούνται και να νιώσουν τις λεπτές του ισορροπίες, φοβάμαι ότι η αλληλεπίδραση και οι αποφάσεις του χάνουν το νόημά τους μέσα σε ασάφειες και πιθανά λάθη κανόνων.

Δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω το θάρρος του Wehrle. Το θέμα του Molly House είναι τόσο συγκεκριμένο και δύσκολο, που στα χέρια κάποιου λιγότερο αποφασισμένου θα μπορούσε να είχε γίνει εντελώς γελοίο. Εδώ, αντίθετα, υπάρχει μια ξεκάθαρη πρόθεση και το παιχνίδι όντως έχει κάτι να πει, ακόμη κι αν η παλιομοδίτικη προκατάληψη που βρίσκεται στον πυρήνα της ιστορίας δεν είναι κάτι που με αγγίζει ιδιαίτερα.

Όπως συμβαίνει συχνά με τα Pax, λοιπόν, υποψιάζομαι ότι το παιχνίδι θα ανταμείψει μια πολύ συγκεκριμένη παρέα: ανθρώπους έτοιμους να το πάρουν στα σοβαρά και να επενδύσουν χρόνο για να το μάθουν σωστά. Κάποιος μπορεί να πει ότι το να μην καταλαβαίνεις πλήρως το παιχνίδι και να κάνεις λάθη κανόνων δεν μειώνει καθόλου τη διασκέδαση. Εγώ, στο κομμάτι της διασκέδασης, διαφωνώ. Προσωπικό βίτσιο — σικ. Οι υπόλοιποι κοινοί θνητοί μάλλον θα περάσουμε καλύτερα με κάτι πιο γειωμένο.