My Father's Work

Το My Father's Work είναι το μοναδικό app-driven παιχνίδι που αγόρασα με τη θέλησή μου, πράγμα που λέει κάτι για το πόσο με τράβηξε η υπόσχεσή του. Η παραγωγή είναι εντυπωσιακή, σχεδόν προκλητικά πλούσια. Είναι overproduced μέχρι αηδίας· ένα παιχνίδι που έρχεται στο τραπέζι αποφασισμένο να αποδείξει ότι έχει βάρος, ακόμη κι όταν δεν το χρειάζεται.

Στον πυρήνα του είναι θεματικό worker placement και resource management. Μαζεύεις και διαχειρίζεσαι πόρους, τοποθετείς εργάτες και προσπαθείς να στήσεις το σχέδιό σου μέσα σε μια παρτίδα που απλώνεται σε γενεές. Έχει πολύ πράγμα να κάνεις, ίσως υπερβολικά πολύ: το gameplay χορταίνει, αλλά συχνά φλυαρεί.

Το app σερβίρει το σενάριο, το background και τα branching paths, ενώ οι επιλογές σου υποτίθεται ότι δίνουν κατεύθυνση στην ιστορία. Εκεί όμως εμφανίζεται το πρόβλημα: αν ξέρεις τι παίζει σε ένα σενάριο, έχεις πλεονέκτημα απέναντι στους υπόλοιπους, ακόμη κι αν δεν γνωρίζεις κάθε διαδρομή. Δεν είναι ανυπέρβλητο, αλλά όταν καλείσαι να κάνεις lucky guesses από γενεά σε γενεά, η γνώση του σεναρίου γίνεται ένα άβολο πλεονέκτημα αντί για οργανικό μέρος του παιχνιδιού.

Στη δική μας παρτίδα, από το δεύτερο κουτί, αυτό κατέληξε σε περίπου τρεισήμισι ώρες με μια ιστορία που δεν καταλάβαμε ποτέ πραγματικά και ένα φινάλε άνευρο, χωρίς έκπληξη. Το app πετάει fluff και lore χωρίς έλεος, αλλά περισσότερο μοιάζει με χάντρες σε ιθαγενείς παρά με δεμένο μηχανισμό που σε κάνει να θαυμάσεις την κατασκευή του. Το Dead Reckoning, με τις κάρτες και το βιβλιαράκι του, χειρίζεται αυτή την αίσθηση ανακάλυψης πολύ πιο καθαρά.

Θα το ξαναπαίξω, ίσως με πιο casual παρέα και με την ελπίδα ότι το συγκεκριμένο σενάριο ή οι επιλογές μας το αδίκησαν. Αλλά, για να πω τη μαύρη αλήθεια, το My Father's Work με απογοήτευσε: τόσο φιλόδοξο, τόσο φορτωμένο, και τελικά πολύ λιγότερο δεμένο απ’ όσο θέλει να φαίνεται.